Στο συν πέντε και συνεχίζουμε...
Οι δύο τελευταίες αγωνιστικές στο πρωτάθλημα (η τελευταία στην κανονική διάρκεια και η πρεμιέρα των play off) ήταν "κομμένες και ραμμένες" στα μέτρα της ΑΕΚ. Στις 15 Μαρτίου, μετά το φινάλε της 25ης αγωνιστικής, ο ΠΑΟΚ, ο Ολυμπιακός και η ΑΕΚ (με αυτή την σειρά) ήταν ισόβαθμοι στην κορυφή έχοντας από 57 βαθμούς.
Στις 5 Απριλίου η ΑΕΚ απολαμβάνει την μοναξιά της κορυφής με 63 βαθμούς, ενώ οι άλλες δύο ομάδες ακολουθούν πέντε βαθμούς πίσω, έχοντας από 58. Η νίκη της ΑΕΚ στο γήπεδο "Γεώργιος Καραϊσκάκης" ήταν και μία "δήλωση τίτλου".
Που κρίθηκε το παιχνίδι...
Η προφανής απάντηση είναι: στο (γρήγορο) γκολ του Κοϊτά. Η... "κανονική" απάντηση είναι: στον "κυνισμό" (ή για να ακριβολογήσουμε, στον ρεαλισμό και στον πραγματισμό) του Μάρκο Νίκολιτς. Για τρίτη φορά στην τρέχουσα αγωνιστική περίοδο η ΑΕΚ αντιμετώπισε τον Ολυμπιακό με (σχεδόν) τον ίδιο τρόπο.
Δίνοντας την μπάλα δηλαδή, περιμένοντάς τον στο δικό της μισό (ακόμη και στο δικό της τρίτο) του γηπέδου και "χτυπώντας" στις (δημιουργικές του) αδυναμίες. Το "έσβησε" δηλαδή το ματς (πριν καν... ξεκινήσει, τολμώ να πω).
Ο Ολυμπιακός είχε 63% κατοχή μπάλας, 491 πάσες, σαράντα γεμίσματα, 34 σέντρες, αλλά μόλις πέντε (που τις είδε τις επτά η διοργανώτρια αρχή απορώ) τελικές προσπάθειες (όλες εκτός εστίας) και ουσιαστικά μία καλή στιγμή σε 106 αγωνιστικά λεπτά (μαζί προφανώς με τις καθυστερήσεις).
Επηρέασε το γρήγορο γκολ;
Και ναι (για τους προφανείς λόγους) και όχι. Η γενικότερη στόχευση της ΑΕΚ αυτή θα ήταν ακόμη και αν δεν είχε προηγηθεί η ομάδα στο πέμπτο λεπτό. Τακτοποιημένη στο δικό της μισό του γηπέδου και θα έψαχνε την στιγμή της ή θα έβγαινε μπροστά όταν έκρινε ότι είναι κατάλληλο το χρονικό σημείο (στο δεύτερο ημίχρονο πιθανότατα) όπως έκανε και στον αγώνα της Νέας Φιλαδέλφειας.
Η ΑΕΚ του Νίκολιτς είναι... χαμαιλέων!
Υπάρχουν ομάδες με συγκεκριμένη αγωνιστική ταυτότητα. Με τον ίδιο τρόπο θα αγωνιστούν είτε απέναντι στην... μικτή κόσμου είτε κόντρα στα... Άσπρα Χώματα. ίσως γίνουν μία - δύο (μικρο)τροποποιήσεις, αλλά επί της ουσίας -στο γενικότερο πλαίσιο- το αγωνιστικό τους στυλ παραμένει το ίδιο (και συνεπώς και η αντιμετώπιση των αγώνων).
Ο Ολυμπιακός είναι μία τέτοια ομάδα (και μάλιστα και κατά δήλωση του προπονητή του). Η ΑΕΚ του Μάρκο Νίκολιτς δεν είναι (τέτοιου τύπου ομάδα). Ο Σέρβος τεχνικός επενδύει στις αδυναμίες του αντιπάλου και προσαρμόζει ανάλογα την τακτική του.
Η ΑΕΚ των 466 πασών ανά παιχνίδι, κόντρα στον Ολυμπιακό είχε μόλις 307 - η ΑΕΚ των 398,7 επιτυχημένων πασών ανά αγώνα, είχε μόλις 189 στην πρεμιέρα των play off. η ΑΕΚ του 58,6% (ποσοστό κατοχής μπάλας), στο "Γεώργιος Καραϊσκάκης" έμεινε στο 38%. Η κορυφαία ομάδα της κανονικής σεζόν στις δημιουργημένες μεγάλες ευκαιρίες (95) και χαμένες μεγάλες ευκαιρίες (57) δεν απείλησε πέραν του γκολ.
Το βασικό όμως είναι ότι το έκανε αβίαστα, με φυσικότητα, χωρίς να "ζοριστεί", να πιεστεί ή να αγχωθεί. Η ομάδα είναι "δουλεμένη" και για τέτοιες συνθήκες παιχνιδιού δηλαδή. Ο Μάρκο προσπαθεί να "χτίσει" μία ομάδα παντός καιρού.
Επιβλητική και κυριαρχική όταν πρέπει (και το επιβάλουν οι συνθήκες) και πίσω από την μπάλα, αμυνόμενη, ακόμη και να υποφέρει (αν και στο χθεσινό ματς δεν υπέφερε) όταν καταστεί αναγκαίο. Λειτουργική (και κυρίως αποτελεσματική) και όταν έχει την μπάλα στα πόδια της και όταν παίζει χωρίς την μπάλα.
Η ΑΕΚ αρίστευσε...
...στον ανασταλτικό τομέα. Απονεύρωσε πλήρως (και... χειρουργικώς) το δημιουργικό κομμάτι του αντιπάλου της. Δεν του επέτρεψε όχι μόνο να απειλήσει, αλλά ούτε να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις (για να απειλήσει). Άριστο τακτικά παιχνίδι (και στην θεωρία και στην πράξη, υπάρχει απόσταση ανάμεσά τους) και υψηλού επιπέδου συγκέντρωση - προσήλωση από όλους στο αμιγώς ανασταλτικό πλάνο.
Τι (μου) έλειψε;
Λίγο καλύτερη αντίδραση με την μπάλα στα πόδια. Καλώς εφαρμόστηκε το συγκεκριμένο πλάνο, αλλά "τελείωσέ το" το ματς με ένα δεύτερο γκολ. Με τα στόπερ κοντά στο ένα τρίτο του γηπέδου της ΑΕΚ και τον τερματοφύλακα κοντά στην σέντρα έπαιζε ο Ολυμπιακός και δεν είδαμε ούτε... μισή προσπάθεια αντεπίθεσης.
Ούτε μία δημιουργημένη ευκαιρία. Περίμενα δηλαδή να βγάλουμε (τουλάχιστον) τρεις - τέσσερις επικίνδυνες αντεπιθέσεις. Δεν γίνεται να ολοκληρώνουν το παιχνίδι χωρίς τελική προσπάθεια οι δύο σέντερ φορ σου (Γιόβιτς, Βάργκα).
Παράλληλα έμεινε αναξιοποίητο το μεγάλο επιθετικό "όπλο" της ομάδας, οι στατικές φάσεις. Καμία, απολύτως, απειλή.
Η... αποφυγή του bult-up από τα χαμηλά μέτρα
Παρότι η ΑΕΚ του Μάρκο Νίκολιτς αρέσκεται στο να ξεκινά τις επιθέσεις της με passing game από τα χαμηλά μέτρα, κόντρα στον Ολυμπιακό δεν το είδαμε αυτό. Όχι επειδή υποχρεώθηκε (επειδή μας ανάγκασε ο αντίπαλος δηλαδή), αλλά από επιλογή.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα το ότι οι δύο κεντρικοί αμυντικοί της ΑΕΚ -από τα πόδια των οποίων περνά συχνά η μπάλα, ο Ρέλβας είχε 1.362 επιτυχημένες πάσες στην κανονική σεζόν και ο Μουκουντί 1.053- είχαν στο παιχνίδι 20/25 ο πρώτος και 13/19 ο δεύτερος. Περισσότερες (31) είχε ο Στρακόσα, οι τριάντα (12/30) ήταν μακρινές μπαλιές.
Το οξύμωρο!
Τις περισσότερες μακρινές μπαλιές στο παιχνίδι είχαν οι δύο τερματοφύλακες! Τριάντα ο Στρακόσα και 29 ο Τζολάκης. Η βασική διαφορά είναι πως ο τερματοφύλακας της ΑΕΚ πήγαινε σε μακρινές μπαλιές επειδή ο Ολυμπιακός αγωνιζόταν και πρέσαρε ψηλά (συνεπώς δεν είχε διαθέσιμες κοντινές επιλογές πάσας), ενώ ο πορτιέρε του Ολυμπιακού γέμιζε χωρίς πίεση συνήθως ευρισκόμενος λίγο κάτω από την σέντρα. Και επειδή το είδα να συμβαίνει αρκετές φορές στο παιχνίδι αναρωτιέμαι: είναι κάποιο "προχώ" ποδοσφαιρικό σύστημα το να κάνει ο Τζολάκης τον... Πίρλο;
Κάποια έκπληξη του Μάρκο;
Υπότιτλος από το θέμα που αναρτήσαμε σχετικά με την πιθανή ενδεκάδα της ΑΕΚ. Ναι, ο Νίκολιτς είχε μία έκπληξη. Άφησε τον Γκατσίνοβιτς στον πάγκο, έφερε δεξιά τον (πυραυλοκίνητο) Κοϊτά και αριστερά πέρασε τον Περέιρα. Ο Μάρκο έχει σε πολύ μεγάλη υπόληψη την ποδοσφαιρική ευφυΐα και την τεράστια εμπειρία του Αργεντινού ποδοσφαιριστή, παρά την έλειψη έντασης, έκρηξης και ταχύτητας που τον χαρακτηρίζει.
Προτίμησε ουσιαστικά έναν τρίτο χαφ με καλό χειρισμό μπάλας. Τι άλλαξε επί της ουσίας; Το ότι ο Λούκα Γιόβιτς έμεινε στην κορυφή της επίθεσης και δεν γύριζε στο κέντρο για να πάρει μπάλα και να βοηθήσει στην δημιουργία παιχνιδιού. Αυτό το κάνει συνήθως όταν η ομάδα αγωνίζεται με δύο κεντρικούς μέσους (Πινέδα, Μαρίν), όταν παίζει με τρεις χαφ μένει ψηλά.
Η... αεροπορία!
Όλοι θα σταθούν (δικαίως) στον Κοϊτά. Άλλοι στον (εκπληκτικό) Πινέδα. Κάποιοι στον Ρότα (που... "κατάπιε" όποιον ποδοσφαιριστή αγωνίστηκε από την πλευρά του). Εμείς θα εστιάσουμε σε έναν ποδοσφαιριστή που δεν... πολυφάνηκε. Και δεν διακρίθηκε γιατί στο δικό του κομμάτι (σκοράρισμα) δεν έκανε κάτι το αξιοσημείωτο (μηδέν τελικές).
Στις 5 Απριλίου η ΑΕΚ απολαμβάνει την μοναξιά της κορυφής με 63 βαθμούς, ενώ οι άλλες δύο ομάδες ακολουθούν πέντε βαθμούς πίσω, έχοντας από 58. Η νίκη της ΑΕΚ στο γήπεδο "Γεώργιος Καραϊσκάκης" ήταν και μία "δήλωση τίτλου".
Που κρίθηκε το παιχνίδι...
Η προφανής απάντηση είναι: στο (γρήγορο) γκολ του Κοϊτά. Η... "κανονική" απάντηση είναι: στον "κυνισμό" (ή για να ακριβολογήσουμε, στον ρεαλισμό και στον πραγματισμό) του Μάρκο Νίκολιτς. Για τρίτη φορά στην τρέχουσα αγωνιστική περίοδο η ΑΕΚ αντιμετώπισε τον Ολυμπιακό με (σχεδόν) τον ίδιο τρόπο.
Δίνοντας την μπάλα δηλαδή, περιμένοντάς τον στο δικό της μισό (ακόμη και στο δικό της τρίτο) του γηπέδου και "χτυπώντας" στις (δημιουργικές του) αδυναμίες. Το "έσβησε" δηλαδή το ματς (πριν καν... ξεκινήσει, τολμώ να πω).
Ο Ολυμπιακός είχε 63% κατοχή μπάλας, 491 πάσες, σαράντα γεμίσματα, 34 σέντρες, αλλά μόλις πέντε (που τις είδε τις επτά η διοργανώτρια αρχή απορώ) τελικές προσπάθειες (όλες εκτός εστίας) και ουσιαστικά μία καλή στιγμή σε 106 αγωνιστικά λεπτά (μαζί προφανώς με τις καθυστερήσεις).
Επηρέασε το γρήγορο γκολ;
Και ναι (για τους προφανείς λόγους) και όχι. Η γενικότερη στόχευση της ΑΕΚ αυτή θα ήταν ακόμη και αν δεν είχε προηγηθεί η ομάδα στο πέμπτο λεπτό. Τακτοποιημένη στο δικό της μισό του γηπέδου και θα έψαχνε την στιγμή της ή θα έβγαινε μπροστά όταν έκρινε ότι είναι κατάλληλο το χρονικό σημείο (στο δεύτερο ημίχρονο πιθανότατα) όπως έκανε και στον αγώνα της Νέας Φιλαδέλφειας.
Η ΑΕΚ του Νίκολιτς είναι... χαμαιλέων!
Υπάρχουν ομάδες με συγκεκριμένη αγωνιστική ταυτότητα. Με τον ίδιο τρόπο θα αγωνιστούν είτε απέναντι στην... μικτή κόσμου είτε κόντρα στα... Άσπρα Χώματα. ίσως γίνουν μία - δύο (μικρο)τροποποιήσεις, αλλά επί της ουσίας -στο γενικότερο πλαίσιο- το αγωνιστικό τους στυλ παραμένει το ίδιο (και συνεπώς και η αντιμετώπιση των αγώνων).
Ο Ολυμπιακός είναι μία τέτοια ομάδα (και μάλιστα και κατά δήλωση του προπονητή του). Η ΑΕΚ του Μάρκο Νίκολιτς δεν είναι (τέτοιου τύπου ομάδα). Ο Σέρβος τεχνικός επενδύει στις αδυναμίες του αντιπάλου και προσαρμόζει ανάλογα την τακτική του.
Η ΑΕΚ των 466 πασών ανά παιχνίδι, κόντρα στον Ολυμπιακό είχε μόλις 307 - η ΑΕΚ των 398,7 επιτυχημένων πασών ανά αγώνα, είχε μόλις 189 στην πρεμιέρα των play off. η ΑΕΚ του 58,6% (ποσοστό κατοχής μπάλας), στο "Γεώργιος Καραϊσκάκης" έμεινε στο 38%. Η κορυφαία ομάδα της κανονικής σεζόν στις δημιουργημένες μεγάλες ευκαιρίες (95) και χαμένες μεγάλες ευκαιρίες (57) δεν απείλησε πέραν του γκολ.
Το βασικό όμως είναι ότι το έκανε αβίαστα, με φυσικότητα, χωρίς να "ζοριστεί", να πιεστεί ή να αγχωθεί. Η ομάδα είναι "δουλεμένη" και για τέτοιες συνθήκες παιχνιδιού δηλαδή. Ο Μάρκο προσπαθεί να "χτίσει" μία ομάδα παντός καιρού.
Επιβλητική και κυριαρχική όταν πρέπει (και το επιβάλουν οι συνθήκες) και πίσω από την μπάλα, αμυνόμενη, ακόμη και να υποφέρει (αν και στο χθεσινό ματς δεν υπέφερε) όταν καταστεί αναγκαίο. Λειτουργική (και κυρίως αποτελεσματική) και όταν έχει την μπάλα στα πόδια της και όταν παίζει χωρίς την μπάλα.
Η ΑΕΚ αρίστευσε...
...στον ανασταλτικό τομέα. Απονεύρωσε πλήρως (και... χειρουργικώς) το δημιουργικό κομμάτι του αντιπάλου της. Δεν του επέτρεψε όχι μόνο να απειλήσει, αλλά ούτε να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις (για να απειλήσει). Άριστο τακτικά παιχνίδι (και στην θεωρία και στην πράξη, υπάρχει απόσταση ανάμεσά τους) και υψηλού επιπέδου συγκέντρωση - προσήλωση από όλους στο αμιγώς ανασταλτικό πλάνο.
Τι (μου) έλειψε;
Λίγο καλύτερη αντίδραση με την μπάλα στα πόδια. Καλώς εφαρμόστηκε το συγκεκριμένο πλάνο, αλλά "τελείωσέ το" το ματς με ένα δεύτερο γκολ. Με τα στόπερ κοντά στο ένα τρίτο του γηπέδου της ΑΕΚ και τον τερματοφύλακα κοντά στην σέντρα έπαιζε ο Ολυμπιακός και δεν είδαμε ούτε... μισή προσπάθεια αντεπίθεσης.
Ούτε μία δημιουργημένη ευκαιρία. Περίμενα δηλαδή να βγάλουμε (τουλάχιστον) τρεις - τέσσερις επικίνδυνες αντεπιθέσεις. Δεν γίνεται να ολοκληρώνουν το παιχνίδι χωρίς τελική προσπάθεια οι δύο σέντερ φορ σου (Γιόβιτς, Βάργκα).
Παράλληλα έμεινε αναξιοποίητο το μεγάλο επιθετικό "όπλο" της ομάδας, οι στατικές φάσεις. Καμία, απολύτως, απειλή.
Η... αποφυγή του bult-up από τα χαμηλά μέτρα
Παρότι η ΑΕΚ του Μάρκο Νίκολιτς αρέσκεται στο να ξεκινά τις επιθέσεις της με passing game από τα χαμηλά μέτρα, κόντρα στον Ολυμπιακό δεν το είδαμε αυτό. Όχι επειδή υποχρεώθηκε (επειδή μας ανάγκασε ο αντίπαλος δηλαδή), αλλά από επιλογή.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα το ότι οι δύο κεντρικοί αμυντικοί της ΑΕΚ -από τα πόδια των οποίων περνά συχνά η μπάλα, ο Ρέλβας είχε 1.362 επιτυχημένες πάσες στην κανονική σεζόν και ο Μουκουντί 1.053- είχαν στο παιχνίδι 20/25 ο πρώτος και 13/19 ο δεύτερος. Περισσότερες (31) είχε ο Στρακόσα, οι τριάντα (12/30) ήταν μακρινές μπαλιές.
Το οξύμωρο!
Τις περισσότερες μακρινές μπαλιές στο παιχνίδι είχαν οι δύο τερματοφύλακες! Τριάντα ο Στρακόσα και 29 ο Τζολάκης. Η βασική διαφορά είναι πως ο τερματοφύλακας της ΑΕΚ πήγαινε σε μακρινές μπαλιές επειδή ο Ολυμπιακός αγωνιζόταν και πρέσαρε ψηλά (συνεπώς δεν είχε διαθέσιμες κοντινές επιλογές πάσας), ενώ ο πορτιέρε του Ολυμπιακού γέμιζε χωρίς πίεση συνήθως ευρισκόμενος λίγο κάτω από την σέντρα. Και επειδή το είδα να συμβαίνει αρκετές φορές στο παιχνίδι αναρωτιέμαι: είναι κάποιο "προχώ" ποδοσφαιρικό σύστημα το να κάνει ο Τζολάκης τον... Πίρλο;
Κάποια έκπληξη του Μάρκο;
Υπότιτλος από το θέμα που αναρτήσαμε σχετικά με την πιθανή ενδεκάδα της ΑΕΚ. Ναι, ο Νίκολιτς είχε μία έκπληξη. Άφησε τον Γκατσίνοβιτς στον πάγκο, έφερε δεξιά τον (πυραυλοκίνητο) Κοϊτά και αριστερά πέρασε τον Περέιρα. Ο Μάρκο έχει σε πολύ μεγάλη υπόληψη την ποδοσφαιρική ευφυΐα και την τεράστια εμπειρία του Αργεντινού ποδοσφαιριστή, παρά την έλειψη έντασης, έκρηξης και ταχύτητας που τον χαρακτηρίζει.
Προτίμησε ουσιαστικά έναν τρίτο χαφ με καλό χειρισμό μπάλας. Τι άλλαξε επί της ουσίας; Το ότι ο Λούκα Γιόβιτς έμεινε στην κορυφή της επίθεσης και δεν γύριζε στο κέντρο για να πάρει μπάλα και να βοηθήσει στην δημιουργία παιχνιδιού. Αυτό το κάνει συνήθως όταν η ομάδα αγωνίζεται με δύο κεντρικούς μέσους (Πινέδα, Μαρίν), όταν παίζει με τρεις χαφ μένει ψηλά.
Η... αεροπορία!
Όλοι θα σταθούν (δικαίως) στον Κοϊτά. Άλλοι στον (εκπληκτικό) Πινέδα. Κάποιοι στον Ρότα (που... "κατάπιε" όποιον ποδοσφαιριστή αγωνίστηκε από την πλευρά του). Εμείς θα εστιάσουμε σε έναν ποδοσφαιριστή που δεν... πολυφάνηκε. Και δεν διακρίθηκε γιατί στο δικό του κομμάτι (σκοράρισμα) δεν έκανε κάτι το αξιοσημείωτο (μηδέν τελικές).
Γενικότερα είχαν "άχαρο" ρόλο οι σέντερ φορ της ΑΕΚ χθες.
Έκανε όμως "βρώμικη" δουλειά που δεν φαίνεται στο μάτι, αλλά κάνει την διαφορά στην γενικότερη εικόνα του αγώνα. Ο Μπάρναμπας Βάργκα μπήκε στις περισσότερες μονομαχίες από όλους. Είκοσι στον αέρα (κέρδισε τις 15!) και μία στο έδαφος. Είχε τις περισσότερες μονομαχίες στο σύνολο και τις περισσότερες κερδισμένες! Αθόρυβη, αλλά απαραίτητη δουλειά.
Πρωτάθλημα: Super League
Αγωνιστική περίοδος: 2025-2026
Φάση: Play off (τίτλου)
Αγωνιστική: 1η
Αναμέτρηση: Ολυμπιακός - ΑΕΚ 0-1
Σκόρερ: 5' Κοϊτά
Ημερομηνία: Κυριακή 5 Απριλίου 2026
Γήπεδο: "Γεώργιος Καραϊσκάκης"
Ολυμπιακός (Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ): Τζολάκης, Ροντινέι, Πιρόλα, Ρέτσος, Μπρούνο, Γκαρθία (58' Μουζακίτης), Έσε (83' Νασιμέντο), Μαρτίνς (71' Γιαζίτσι), Ταρέμι (71' Κλέιτον), Ποντένσε (58' Τσικίνιο), Ελ Κααμπί.
ΑΕΚ (Μάρκο Νίκολιτς): Στρακόσα, Ρότα, Ρέλβας, Μουκουντί, Πενράις, Πινέδα, Μαρίν, Περέιρα (64' Μάνταλος), Κοϊτά (81' Ζοά Μάριο), Γιόβιτς (64' Γκατσίνοβιτς), Βάργκας (80' Ζίνι).
Αγωνιστική περίοδος: 2025-2026
Φάση: Play off (τίτλου)
Αγωνιστική: 1η
Αναμέτρηση: Ολυμπιακός - ΑΕΚ 0-1
Σκόρερ: 5' Κοϊτά
Ημερομηνία: Κυριακή 5 Απριλίου 2026
Γήπεδο: "Γεώργιος Καραϊσκάκης"
Ολυμπιακός (Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ): Τζολάκης, Ροντινέι, Πιρόλα, Ρέτσος, Μπρούνο, Γκαρθία (58' Μουζακίτης), Έσε (83' Νασιμέντο), Μαρτίνς (71' Γιαζίτσι), Ταρέμι (71' Κλέιτον), Ποντένσε (58' Τσικίνιο), Ελ Κααμπί.
ΑΕΚ (Μάρκο Νίκολιτς): Στρακόσα, Ρότα, Ρέλβας, Μουκουντί, Πενράις, Πινέδα, Μαρίν, Περέιρα (64' Μάνταλος), Κοϊτά (81' Ζοά Μάριο), Γιόβιτς (64' Γκατσίνοβιτς), Βάργκας (80' Ζίνι).
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου