Επιστροφή από την Αγγλία με δύο ήττες και οκτώ γκολ παθητικό
«Για να επικρατήσει βέβαια το λιγότερο πιθανό σενάριο (να πάρει αποτέλεσμα δηλαδή) θα πρέπει η ΑΕΚ να πιάσει το μέγιστο της απόδοσής της, η Σίτι να βρεθεί σε κακή ημέρα και ταυτόχρονα να σε ευνοήσει η θεά τύχη (χωρίς αυτήν δεν πας πουθενά, ιδιαίτερα σε τέτοια τύπου παιχνίδια).»
Αυτό γράφαμε στην προαναγγελία της αναμέτρησης με την Μάντσεστερ Σίτι. Η ΑΕΚ ήταν καλή (αλλά δεν... "τρύπησε" το ταβάνι της), η Αγγλική ομάδα δεν βρέθηκε σε κακή ημέρα και η θεά τύχη δεν ήταν με το μέρος κάποιου.
Σε τέτοια παιχνίδια το ζητούμενο δεν είναι το αποτέλεσμα (το οποίο αν προκύψει έχει καλώς, σε αντίθετη περίπτωση δεν έγινε και τίποτα - ήττα εντός προγράμματος είναι), αλλά η έκταση του σκορ. Να μην "ξεφύγει" το αποτέλεσμα δηλαδή και όχι μόνο για λόγους γοήτρου, μα και για αμιγώς πρακτικούς (η διαφορά τερμάτων παίζει πλέον πολύ σημαντικό ρόλο).
ΑΕΚ - Πανσερραϊκός 8-1
Το θυμάστε (προφανώς) το παιχνίδι του κυπέλλου προ μηνός στην Νέα Φιλαδέλφεια. Ίδια εικόνα, ίδια συνθήκη. Χθες η Μάντσεστερ Σίτι ήταν η (τότε) ΑΕΚ και η (χθεσινή) ΑΕΚ είχε τον ρόλο του Πανσερραϊκού. Σε τέτοιου είδους παιχνίδια το φαβορί κρατά την μπαγκέτα του μαέστρου. Αυτό δίνει τον τόνο και τον ρυθμό της αναμέτρησης.
Το αν το ματς θα "πάει" σε μία χαλαρή - διεκπαιρεωτική - "επαγγελματική" νίκη ή το σκορ θα "ξεφύγει" είναι αποκλειστικά στην διακριτική του ευχέρεια. Η δεύτερη ομάδα , το αουτσάιντερ (προ μηνός ο Πανσερραϊκός, χθες η ΑΕΚ), έχει τον ρόλο του κομπάρσου και η εξέλιξη του παιχνιδιού ελάχιστα θα επηρεαστεί από τις δικές της επιλογές.
Τι σημαίνει αυτό; Πως όταν υπάρχει τόσο μεγάλη (χαώδης για την ακρίβεια) διαφορά ποιότητας το όποιο τακτικό πλάνο και η όποια αγωνιστική προσέγγιση (της ΑΕΚ στο Μάντσεστερ εν προκειμένω)... "πάνε περίπατο", ελάχιστη -σχεδόν μηδαμινή- σημασία έχουν.
Οι εκπλήξεις του Μάρκο Νίκολιτς
Τέσσερις κεντρικοί μέσοι, δύο στην μεσαία γραμμή (Μαρίν, Αριάγκα) και δύο ως false tens (Μάγερ, Ζοάο Μάριο) οι αρχικές επιλογές του Νίκολιτς, με τους Κοϊτά, Βιτάλις, Ζίνι (σχεδόν ότι ταχυδυναμικό διαθέτει η ομάδα -πλην των ακραίων αμυντικών- μαζί με τον "Γκάτσι") να μένουν στον πάγκο.
Επιλογή που μας δείχνει ότι η ΑΕΚ είχε ως στόχο να προσπαθήσει (στο μέτρο του εφικτού) να ελέγξει τον ρυθμό και να κρατήσει την μπάλα στα πόδια της (επίσης στο μέτρο του εφικτού).
Θέλησε να αμυνθεί με την μπάλα στα πόδια, όχι με παθητική άμυνα. Αυτή η ενδεκάδα βέβαια της στερούσε την όποια πιθανότητα να "πάρει κάτι" από τις αντεπιθέσεις. Ποιος από αυτούς που ξεκίνησαν (πέραν των δύο ακραίων αμυντικών) θα μπορούσε να τρέξει στον χώρο και στο άδειο γήπεδο;
Από τους τέσσερις (κεντρικούς μέσους) στους τρεις και στους δύο
Με τέσσερις χαφ (συν δύο επιθετικούς) ξεκίνησε το παιχνίδι η ΑΕΚ, με τρεις (Αριάγκα, Μάγερ, Ζοάο Μάριο) συν τρεις επιθετικούς (Ζίνι, Κοϊτά, Γιόβιτς) άρχισε το δεύτερο ημίχρονο, με δύο κεντρικούς μέσους συν τέσσερις επιθετικούς αγωνίσθηκε στο τελευταίο ημίωρο (με την είσοδο του Ζούμπκοφ αντί του Ζοάο Μάριο).
Προφανώς και τίποτα από όλα αυτά δεν δούλεψε διότι -όπως προαναφέραμε- όταν υπάρχει τόσο μεγάλη (χαώδης) διαφορά ποιότητας το όποιο τακτικό πλάνο και η όποια αγωνιστική προσέγγιση... "πάνε περίπατο".
Η επιλογή του Αριάγκα
Πέραν από τον αριθμό των κεντρικών μέσων και των επιθετικών που χρησιμοποίησε ο Μάρκο Νίκολιτς ας σταθούμε και στις επιλογές προσώπων. Μεγάλη έκπληξη ήταν η παρουσία του Αριάγκα στο αρχικό σχήμα. Ο Κέρβιν είναι (μέχρι τώρα τουλάχιστον) η ύστατη επιλογή για την μεσαία γραμμή, πίσω από Μαρίν, Βιτάλις, Κάιρινεν (συν τους Μάγερ, Ζοάο Μάριο και Μάνταλο που επίσης αγωνίζονται εκεί χωρίς να είναι η βασική τους θέση).
Προφανώς ο Μάρκο ήθελε έναν πιο κλασικό "κόφτη" σε αυτό το παιχνίδι. Ήταν φανερό όμως ότι του έλειπε αγωνιστικός ρυθμός. Ήταν εξαιρετικός στο ξεκίνημα του αγώνα, αλλά όσο περνούσε η ώρα η απόδοσή του "έπεφτε", μέχρι που τον... "χάσαμε" από το γήπεδο!
Ο Κέρβιν Αριάγκα έχει αγωνισθεί επτά (μαζί με την χθεσινή) φορές. Μόλις τρεις φορές στο αρχικό σχήμα (με ένα πλήρες ενενηντάλεπτο, στην Χρυσούπολη για το κύπελλο). Γιατί προτιμήθηκε σε σχέση με τον Βιτάλις;
Λόγω ύψους και σωματότυπου, λόγω του ότι έχει (θεωρητικά τουλάχιστον) καλύτερο αμυντικό φίλτρο, λόγω του ότι το "έξι" είναι φυσική του θέση (ο Μιλάν ακόμη την μαθαίνει) και είναι πιο άνετος στα χαμηλά μέτρα (μετατρεπόμενος σε τρίτο κεντρικό αμυντικό στην φάση της ανάπτυξης της ΑΕΚ από τα χαμηλά μέτρα). "Βγήκε" η επιλογή; Όχι, σε καμία περίπτωση, όπως δεν θα "έβγαινε" και οποιαδήποτε άλλη.
Γιατί δεν ξεκίνησε ο Κοϊτά;
Απέναντι στην Σίτι ήταν το πρώτο φετινό παιχνίδι στο Champions League (play off συν League Phase) που ο "Άμπου" δεν ξεκίνησε. Πέρασε ως αλλαγή βέβαια στο ημίχρονο. Γιατί έμεινε εκτός αρχικών επιλογών του Μάρκο ένας από τους πλέον ενεργούς (υπενθυμίζουμε τις εντυπωσιακές του επιδόσεις στις ντρίπλες και στις μονομαχίες), επιδραστικούς και ταχυδυναμικούς ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ στην διοργάνωση;
Υπενθυμίζουμε ότι έχει ενεργό συμμετοχή και στα τρία τέρματα που έχει πετύχει η ΑΕΚ στην διοργάνωση (πλην του χθεσινού αγώνα). Και στα δύο που "μέτρησαν" (με την ΛΑΣΚ "χορεύει" τους αμυντικούς και κερδίζει το φάουλ από την εκτέλεση του οποίου σκόραρε ο Μαρίν και στον Λονδίνο η φάση του γκολ του Μάγερ ξεκίνησε από δικό του κλέψιμο και εντυπωσιακή ατομική ενέργεια) και σε εκείνο του Λούκα Γιόβιτς που ακυρώθηκε (επίσης τρομερή ατομική ενέργεια και πάσα στον Μάγερ που σέντραρε στον σκόρερ).
Πιθανές εξηγήσεις:
1) Διότι με έναν πιο κλασικό "κόφτη" (Αριάγκα) ο Νίκολιτς ήθελε τρεις ποδοσφαιριστές (Μαρίν, Μάγερ, Ζοάο Μάριο) με καλό χειρισμό της μπάλας (με playmaking abilities / skills που λένε και στο χωριό μου) που θα συνεισφέρουν στην κυκλοφορία της μπάλας και τον έλεγχο του ρυθμού. Οπότε θα "κοβόταν" είτε ο Κοϊτά, είτε ένας από δύο σέντερ φορ.
2) Διότι ίσως προσδοκούσε (ο Μάρκο) με τον "κόφτη" συν τα τρία "οκταρο-δεκάρια" να κρατήσει την Σίτι όσο γίνεται πιο μακριά από την περιοχή της ΑΕΚ και να μειώσει την πιθανή απειλή κι αν κατάφερνε να κρατήσει το "μηδέν" στο πρώτο μέρος (και η Σίτι αναγκαζόταν να ρισκάρει και να ανοιχτεί περισσότερο στο δεύτερο) θα μπορούσε ένας "φρέσκος" Κοϊτά (κι ένας "φρέσκος" Ζίνι) να δημιουργήσουν πρόβλημα στην Αγγλική ομάδα.
3) Διότι (πιθανότατα) σκέφτηκε (και) το τελευταίο ημίωρο, όπου η ΑΕΚ στα δύο προηγούμενα παιχνίδια ξέμεινε από δυνάμεις και προτίμησε να κρατήσει ποδοσφαιριστές με ταχυδυναμικά χαρακτηριστικά στον πάγκο για να εξισορροπήσει την κατάσταση. Να διαχειριστεί διαφορετικά το ενενηντάλεπτο δηλαδή. Ναι μεν η ομάδα θα έχανε σε ένταση και τρεξίματα στο πρώτο μέρος, αλλά δεν θα "καθόταν" στο δεύτερο (όπως έγινε κόντρα σε ΛΑΣΚ και Σαχτάρ).
Σε τέτοια παιχνίδια το ζητούμενο δεν είναι το αποτέλεσμα (το οποίο αν προκύψει έχει καλώς, σε αντίθετη περίπτωση δεν έγινε και τίποτα - ήττα εντός προγράμματος είναι), αλλά η έκταση του σκορ. Να μην "ξεφύγει" το αποτέλεσμα δηλαδή και όχι μόνο για λόγους γοήτρου, μα και για αμιγώς πρακτικούς (η διαφορά τερμάτων παίζει πλέον πολύ σημαντικό ρόλο).
ΑΕΚ - Πανσερραϊκός 8-1
Το θυμάστε (προφανώς) το παιχνίδι του κυπέλλου προ μηνός στην Νέα Φιλαδέλφεια. Ίδια εικόνα, ίδια συνθήκη. Χθες η Μάντσεστερ Σίτι ήταν η (τότε) ΑΕΚ και η (χθεσινή) ΑΕΚ είχε τον ρόλο του Πανσερραϊκού. Σε τέτοιου είδους παιχνίδια το φαβορί κρατά την μπαγκέτα του μαέστρου. Αυτό δίνει τον τόνο και τον ρυθμό της αναμέτρησης.
Το αν το ματς θα "πάει" σε μία χαλαρή - διεκπαιρεωτική - "επαγγελματική" νίκη ή το σκορ θα "ξεφύγει" είναι αποκλειστικά στην διακριτική του ευχέρεια. Η δεύτερη ομάδα , το αουτσάιντερ (προ μηνός ο Πανσερραϊκός, χθες η ΑΕΚ), έχει τον ρόλο του κομπάρσου και η εξέλιξη του παιχνιδιού ελάχιστα θα επηρεαστεί από τις δικές της επιλογές.
Τι σημαίνει αυτό; Πως όταν υπάρχει τόσο μεγάλη (χαώδης για την ακρίβεια) διαφορά ποιότητας το όποιο τακτικό πλάνο και η όποια αγωνιστική προσέγγιση (της ΑΕΚ στο Μάντσεστερ εν προκειμένω)... "πάνε περίπατο", ελάχιστη -σχεδόν μηδαμινή- σημασία έχουν.
Οι εκπλήξεις του Μάρκο Νίκολιτς
Τέσσερις κεντρικοί μέσοι, δύο στην μεσαία γραμμή (Μαρίν, Αριάγκα) και δύο ως false tens (Μάγερ, Ζοάο Μάριο) οι αρχικές επιλογές του Νίκολιτς, με τους Κοϊτά, Βιτάλις, Ζίνι (σχεδόν ότι ταχυδυναμικό διαθέτει η ομάδα -πλην των ακραίων αμυντικών- μαζί με τον "Γκάτσι") να μένουν στον πάγκο.
Επιλογή που μας δείχνει ότι η ΑΕΚ είχε ως στόχο να προσπαθήσει (στο μέτρο του εφικτού) να ελέγξει τον ρυθμό και να κρατήσει την μπάλα στα πόδια της (επίσης στο μέτρο του εφικτού).
Θέλησε να αμυνθεί με την μπάλα στα πόδια, όχι με παθητική άμυνα. Αυτή η ενδεκάδα βέβαια της στερούσε την όποια πιθανότητα να "πάρει κάτι" από τις αντεπιθέσεις. Ποιος από αυτούς που ξεκίνησαν (πέραν των δύο ακραίων αμυντικών) θα μπορούσε να τρέξει στον χώρο και στο άδειο γήπεδο;
Από τους τέσσερις (κεντρικούς μέσους) στους τρεις και στους δύο
Με τέσσερις χαφ (συν δύο επιθετικούς) ξεκίνησε το παιχνίδι η ΑΕΚ, με τρεις (Αριάγκα, Μάγερ, Ζοάο Μάριο) συν τρεις επιθετικούς (Ζίνι, Κοϊτά, Γιόβιτς) άρχισε το δεύτερο ημίχρονο, με δύο κεντρικούς μέσους συν τέσσερις επιθετικούς αγωνίσθηκε στο τελευταίο ημίωρο (με την είσοδο του Ζούμπκοφ αντί του Ζοάο Μάριο).
Προφανώς και τίποτα από όλα αυτά δεν δούλεψε διότι -όπως προαναφέραμε- όταν υπάρχει τόσο μεγάλη (χαώδης) διαφορά ποιότητας το όποιο τακτικό πλάνο και η όποια αγωνιστική προσέγγιση... "πάνε περίπατο".
Η επιλογή του Αριάγκα
Πέραν από τον αριθμό των κεντρικών μέσων και των επιθετικών που χρησιμοποίησε ο Μάρκο Νίκολιτς ας σταθούμε και στις επιλογές προσώπων. Μεγάλη έκπληξη ήταν η παρουσία του Αριάγκα στο αρχικό σχήμα. Ο Κέρβιν είναι (μέχρι τώρα τουλάχιστον) η ύστατη επιλογή για την μεσαία γραμμή, πίσω από Μαρίν, Βιτάλις, Κάιρινεν (συν τους Μάγερ, Ζοάο Μάριο και Μάνταλο που επίσης αγωνίζονται εκεί χωρίς να είναι η βασική τους θέση).
Προφανώς ο Μάρκο ήθελε έναν πιο κλασικό "κόφτη" σε αυτό το παιχνίδι. Ήταν φανερό όμως ότι του έλειπε αγωνιστικός ρυθμός. Ήταν εξαιρετικός στο ξεκίνημα του αγώνα, αλλά όσο περνούσε η ώρα η απόδοσή του "έπεφτε", μέχρι που τον... "χάσαμε" από το γήπεδο!
Ο Κέρβιν Αριάγκα έχει αγωνισθεί επτά (μαζί με την χθεσινή) φορές. Μόλις τρεις φορές στο αρχικό σχήμα (με ένα πλήρες ενενηντάλεπτο, στην Χρυσούπολη για το κύπελλο). Γιατί προτιμήθηκε σε σχέση με τον Βιτάλις;
Λόγω ύψους και σωματότυπου, λόγω του ότι έχει (θεωρητικά τουλάχιστον) καλύτερο αμυντικό φίλτρο, λόγω του ότι το "έξι" είναι φυσική του θέση (ο Μιλάν ακόμη την μαθαίνει) και είναι πιο άνετος στα χαμηλά μέτρα (μετατρεπόμενος σε τρίτο κεντρικό αμυντικό στην φάση της ανάπτυξης της ΑΕΚ από τα χαμηλά μέτρα). "Βγήκε" η επιλογή; Όχι, σε καμία περίπτωση, όπως δεν θα "έβγαινε" και οποιαδήποτε άλλη.
Γιατί δεν ξεκίνησε ο Κοϊτά;
Απέναντι στην Σίτι ήταν το πρώτο φετινό παιχνίδι στο Champions League (play off συν League Phase) που ο "Άμπου" δεν ξεκίνησε. Πέρασε ως αλλαγή βέβαια στο ημίχρονο. Γιατί έμεινε εκτός αρχικών επιλογών του Μάρκο ένας από τους πλέον ενεργούς (υπενθυμίζουμε τις εντυπωσιακές του επιδόσεις στις ντρίπλες και στις μονομαχίες), επιδραστικούς και ταχυδυναμικούς ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ στην διοργάνωση;
Υπενθυμίζουμε ότι έχει ενεργό συμμετοχή και στα τρία τέρματα που έχει πετύχει η ΑΕΚ στην διοργάνωση (πλην του χθεσινού αγώνα). Και στα δύο που "μέτρησαν" (με την ΛΑΣΚ "χορεύει" τους αμυντικούς και κερδίζει το φάουλ από την εκτέλεση του οποίου σκόραρε ο Μαρίν και στον Λονδίνο η φάση του γκολ του Μάγερ ξεκίνησε από δικό του κλέψιμο και εντυπωσιακή ατομική ενέργεια) και σε εκείνο του Λούκα Γιόβιτς που ακυρώθηκε (επίσης τρομερή ατομική ενέργεια και πάσα στον Μάγερ που σέντραρε στον σκόρερ).
Πιθανές εξηγήσεις:
1) Διότι με έναν πιο κλασικό "κόφτη" (Αριάγκα) ο Νίκολιτς ήθελε τρεις ποδοσφαιριστές (Μαρίν, Μάγερ, Ζοάο Μάριο) με καλό χειρισμό της μπάλας (με playmaking abilities / skills που λένε και στο χωριό μου) που θα συνεισφέρουν στην κυκλοφορία της μπάλας και τον έλεγχο του ρυθμού. Οπότε θα "κοβόταν" είτε ο Κοϊτά, είτε ένας από δύο σέντερ φορ.
2) Διότι ίσως προσδοκούσε (ο Μάρκο) με τον "κόφτη" συν τα τρία "οκταρο-δεκάρια" να κρατήσει την Σίτι όσο γίνεται πιο μακριά από την περιοχή της ΑΕΚ και να μειώσει την πιθανή απειλή κι αν κατάφερνε να κρατήσει το "μηδέν" στο πρώτο μέρος (και η Σίτι αναγκαζόταν να ρισκάρει και να ανοιχτεί περισσότερο στο δεύτερο) θα μπορούσε ένας "φρέσκος" Κοϊτά (κι ένας "φρέσκος" Ζίνι) να δημιουργήσουν πρόβλημα στην Αγγλική ομάδα.
3) Διότι (πιθανότατα) σκέφτηκε (και) το τελευταίο ημίωρο, όπου η ΑΕΚ στα δύο προηγούμενα παιχνίδια ξέμεινε από δυνάμεις και προτίμησε να κρατήσει ποδοσφαιριστές με ταχυδυναμικά χαρακτηριστικά στον πάγκο για να εξισορροπήσει την κατάσταση. Να διαχειριστεί διαφορετικά το ενενηντάλεπτο δηλαδή. Ναι μεν η ομάδα θα έχανε σε ένταση και τρεξίματα στο πρώτο μέρος, αλλά δεν θα "καθόταν" στο δεύτερο (όπως έγινε κόντρα σε ΛΑΣΚ και Σαχτάρ).
«Δείξαμε υπερβολικό σεβασμό»
«Αν κάτι δεν μου άρεσε ήταν ότι δείξαμε υπερβολικό σεβασμό, περισσότερο από ό,τι θα έπρεπε. Δεν είχαμε κίτρινη κάρτα και αυτό σημαίνει ότι δείξαμε υπερβολικό σεβασμό. Για να παίρναμε κάτι ίσως έπρεπε να δείξουμε μεγαλύτερο θάρρος και περισσότερη τόλμη.»
Ήταν κάτι που είχα καταγράψει στις σημειώσεις κατά την διάρκεια του αγώνα (σε κάθε παιχνίδι της ΑΕΚ έχω ανοιχτά δύο αρχεία: το ένα αφορά την εξέλιξη και το χρονολόγιο της αναμέτρησης κι ένα με παρατηρήσεις - σημειώσεις από πράγματα που μου τράβηξαν το ενδιαφέρον για να τα θυμάμαι μετά) το είπε και ο Μάρκο Νίκολιτς.
93 αγωνιστικά λεπτά κόντρα σε μία ομάδα που δεν την προλάβαινες ούτε με... λάσο και τα "έβγαλες" με μόλις δέκα φάουλ και χωρίς ούτε μία κίτρινη κάρτα;
Να δώσουμε ένα παράδειγμα: στο πρωτάθλημα της Super League η ΑΕΚ υποπίπτει σε 15 φάουλ μέσο όρο ανά παιχνίδι (90 στο σύνολο, σε έξι αγώνες) και αντικρίζει σχεδόν δύο κίτρινες ανά ματς (ένδεκα σε έξι αναμετρήσεις) και κόντρα σε μία ομάδα που τρέχει σε διπλάσια (και βάλε) ταχύτητα από εσένα παρουσιάζεις αυτά τα νούμερα; Κόντρα στην Σαχτάρ η ΑΕΚ υπέπεσε σε 17 φάουλ και δέχθηκε τέσσερις κίτρινες κάρτες.
Δέχεται σχεδόν πάντα γκολ εκτός Νέας Φιλαδέλφειας
Οκτώ παιχνίδια μακριά από την Νέα Φιλαδέλφεια έχει δώσει η ΑΕΚ στην τρέχουσα αγωνιστική περίοδο. Στα έξι εξ αυτών δέχθηκε γκολ. Μόνο στην Χρυσούπολη (με τον Νέστο για το κύπελλο) και στην Βουλγαρία (με την Λέφσκι Σόφιας για τα play off του Champions League) κράτησε απαραβίαστη την εστία της σε εκτός έδρας αγώνες.
Η Σαχτάρ σκόραρε τρεις φορές, η Μάντσεστερ Σίτι άλλες τόσες, ο ΟΦΗ (στο Super Cup) δύο και από μία οι Κηφισιά, Αστέρας Τρίπολης, Βόλος. Σε αυτά τα έξι ματς (που δέχθηκε γκολ η ΑΕΚ), νίκη πανηγύρισε μονάχα σε ένα (στο Πανθεσσαλικό στάδιο).
«Διατηρούμε το δικό μας στυλ»
Φέτος δεν φαίνεται να ισχύει αυτό, ίσως ο Μάρκο το εφάρμοσε την πρώτη του σεζόν μέχρι να δημιουργήσει πλήρως την ομάδα που ήθελε. Η ΑΕΚ κόντρα στην Σίτι δεν άλλαξε τον τρόπο που σκέφτεται και αγωνίζεται. Επί μέρους προσαρμογές έγιναν, όμως η κεντρική ιδέα έμεινε ίδια, δεν άλλαξε. Έπρεπε να αλλάξει; Έπραξε ορθά ο Νίκολιτς; Δύσκολα (ως προς την απάντηση) ερωτήματα:
93 αγωνιστικά λεπτά κόντρα σε μία ομάδα που δεν την προλάβαινες ούτε με... λάσο και τα "έβγαλες" με μόλις δέκα φάουλ και χωρίς ούτε μία κίτρινη κάρτα;
Να δώσουμε ένα παράδειγμα: στο πρωτάθλημα της Super League η ΑΕΚ υποπίπτει σε 15 φάουλ μέσο όρο ανά παιχνίδι (90 στο σύνολο, σε έξι αγώνες) και αντικρίζει σχεδόν δύο κίτρινες ανά ματς (ένδεκα σε έξι αναμετρήσεις) και κόντρα σε μία ομάδα που τρέχει σε διπλάσια (και βάλε) ταχύτητα από εσένα παρουσιάζεις αυτά τα νούμερα; Κόντρα στην Σαχτάρ η ΑΕΚ υπέπεσε σε 17 φάουλ και δέχθηκε τέσσερις κίτρινες κάρτες.
Δέχεται σχεδόν πάντα γκολ εκτός Νέας Φιλαδέλφειας
Οκτώ παιχνίδια μακριά από την Νέα Φιλαδέλφεια έχει δώσει η ΑΕΚ στην τρέχουσα αγωνιστική περίοδο. Στα έξι εξ αυτών δέχθηκε γκολ. Μόνο στην Χρυσούπολη (με τον Νέστο για το κύπελλο) και στην Βουλγαρία (με την Λέφσκι Σόφιας για τα play off του Champions League) κράτησε απαραβίαστη την εστία της σε εκτός έδρας αγώνες.
Η Σαχτάρ σκόραρε τρεις φορές, η Μάντσεστερ Σίτι άλλες τόσες, ο ΟΦΗ (στο Super Cup) δύο και από μία οι Κηφισιά, Αστέρας Τρίπολης, Βόλος. Σε αυτά τα έξι ματς (που δέχθηκε γκολ η ΑΕΚ), νίκη πανηγύρισε μονάχα σε ένα (στο Πανθεσσαλικό στάδιο).
«Διατηρούμε το δικό μας στυλ»
Λίγους μήνες πίσω, στις αρχές του περασμένου Απρίλη (μετά την πρεμιέρα των play off και την εκτός έδρας νίκη επί του Ολυμπιακού), γράφαμε για την ομάδα - "χαμαιλέοντα" του Μάρκο Νίκολιτς και είχαμε εκθειάσει την στρατηγική του αναφέροντας σχετικά:
«Υπάρχουν ομάδες με συγκεκριμένη αγωνιστική ταυτότητα. Με τον ίδιο τρόπο θα αγωνιστούν είτε απέναντι στην... μικτή κόσμου είτε κόντρα στα... Άσπρα Χώματα.
Ίσως γίνουν μία - δύο (μικρο)τροποποιήσεις, αλλά επί της ουσίας -στο γενικότερο πλαίσιο- το αγωνιστικό τους στυλ παραμένει το ίδιο (και συνεπώς και η αντιμετώπιση των αγώνων).
Η ΑΕΚ του Μάρκο Νίκολιτς δεν είναι (τέτοιου τύπου ομάδα). Ο Σέρβος τεχνικός επενδύει στις αδυναμίες του αντιπάλου και προσαρμόζει ανάλογα την τακτική του.
Επιβλητική και κυριαρχική όταν πρέπει (και το επιβάλουν οι συνθήκες) και πίσω από την μπάλα, αμυνόμενη, ακόμη και να υποφέρει όταν καταστεί αναγκαίο.
Λειτουργική (και κυρίως αποτελεσματική) και όταν έχει την μπάλα στα πόδια της και όταν παίζει χωρίς την μπάλα.»
Φέτος δεν φαίνεται να ισχύει αυτό, ίσως ο Μάρκο το εφάρμοσε την πρώτη του σεζόν μέχρι να δημιουργήσει πλήρως την ομάδα που ήθελε. Η ΑΕΚ κόντρα στην Σίτι δεν άλλαξε τον τρόπο που σκέφτεται και αγωνίζεται. Επί μέρους προσαρμογές έγιναν, όμως η κεντρική ιδέα έμεινε ίδια, δεν άλλαξε. Έπρεπε να αλλάξει; Έπραξε ορθά ο Νίκολιτς; Δύσκολα (ως προς την απάντηση) ερωτήματα:
«Διατηρούμε το δικό μας στυλ και την δική μας ταυτότητα. Δεν θέλαμε να παίξουμε αμυντικά και να μείνουμε πίσω για να επιβιώσουμε.»
Και τώρα... προσγείωση στο πρωτάθλημα
Με δύο ήττες και οκτώ τέρματα παθητικό επιστρέφει από την Αγγλία η ΑΕΚ και χρόνος για απολογισμούς (τι έφταιξε, γιατί πήγαν έτσι τα παιχνίδια κλπ) και συναισθηματισμούς (να μας "πάρει από κάτω" δηλαδή), από πλευράς ποδοσφαιριστών τουλάχιστον, δεν υπάρχει.
Το βράδυ του Σαββάτου (24 Οκτωβρίου 2026, 20:00) η ομάδα θα υποδεχθεί τον Παναιτωλικό και η επιστροφή στις νίκες είναι κάτι παραπάνω από... μονόδρομος και για πρακτικούς λόγους (η διεκδίκηση του πρωταθλήματος) και για ψυχολογικούς (τρίτο σερί αρνητικό αποτέλεσμα ίσως επιφέρει ανεπιθύμητες συνέπειες στον οργανισμό).
Το βράδυ του Σαββάτου (24 Οκτωβρίου 2026, 20:00) η ομάδα θα υποδεχθεί τον Παναιτωλικό και η επιστροφή στις νίκες είναι κάτι παραπάνω από... μονόδρομος και για πρακτικούς λόγους (η διεκδίκηση του πρωταθλήματος) και για ψυχολογικούς (τρίτο σερί αρνητικό αποτέλεσμα ίσως επιφέρει ανεπιθύμητες συνέπειες στον οργανισμό).
Διοργάνωση: Champions League
Αγωνιστική περίοδος: 2026-2027
Φάση: League Phase
Αγωνιστική: 3η
Αναμέτρηση: Μάντσεστερ Σίτι - ΑΕΚ 5-1
Σκόρερ: 12' Άντερσον, 34', 65', 76' Φόντεν, 57' Τσερκί / 52' Πήλιος
Ασίστ: 34', 65' Λιούις, 57' Φοντέν, 76' ΜακΑϊντού / 52' Ζίνι
Ημερομηνία: Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2026
Γήπεδο: Σίτι οφ Μάντσεστερ Στέιντιουμ
Διαιτητής: Βίλι Ντελαζό (Γαλλία)
Πρώτος βοηθός: Ερβάν Φινζάν (Γαλλία)
Δεύτερος βοηθός: Βαλεντάν Εβράρ (Γαλλία)
Τέταρτος διαιτητής: Μπαστιάν Ντεσεπί (Γαλλία)
VAR: Μπραμ Βαν Ντρίσε (Βέλγιο)
AVAR: Κρίστιαν Ντίνγκερτ (Γερμανία)
Μάντσεστερ Σίτι (Έντσο Μαρέσκα): Ντοναρούμα, Λιούις, Κουσάνοφ, Ρούμπεν Ντίας (82' Μπρεϊθγουέιτ), Γκβάρντιολ (72' Ρέις), Άντερσον, Έντσο Φερνάντες (72' Αΐτ-Νούρι), Ελίας, Σερκί, Φόντεν, Σαμπά (63' ΜακΑϊντού).
ΑΕΚ (Μάρκο Νίκολιτς): Μπρινιόλι, Ρότα, Μουκουντί, Ρέλβας, Πήλιο, Μαρίν (46' Κοϊτά), Αριάγκα (82' Βιτάλις), Μάγερ, Ζοάο Μάριο (63' Ζούμπκοφ), Γιόβιτς (82' Γκατσίνοβιτς), Βάργκα (46' Ζίνι).
Στον πάγκο: Μπαλαμώτης, Κάιρινεν, Μάνταλος, Βίντα, Λυκογιάννης.
Αγωνιστική περίοδος: 2026-2027
Φάση: League Phase
Αγωνιστική: 3η
Αναμέτρηση: Μάντσεστερ Σίτι - ΑΕΚ 5-1
Σκόρερ: 12' Άντερσον, 34', 65', 76' Φόντεν, 57' Τσερκί / 52' Πήλιος
Ασίστ: 34', 65' Λιούις, 57' Φοντέν, 76' ΜακΑϊντού / 52' Ζίνι
Ημερομηνία: Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2026
Γήπεδο: Σίτι οφ Μάντσεστερ Στέιντιουμ
Διαιτητής: Βίλι Ντελαζό (Γαλλία)
Πρώτος βοηθός: Ερβάν Φινζάν (Γαλλία)
Δεύτερος βοηθός: Βαλεντάν Εβράρ (Γαλλία)
Τέταρτος διαιτητής: Μπαστιάν Ντεσεπί (Γαλλία)
VAR: Μπραμ Βαν Ντρίσε (Βέλγιο)
AVAR: Κρίστιαν Ντίνγκερτ (Γερμανία)
Μάντσεστερ Σίτι (Έντσο Μαρέσκα): Ντοναρούμα, Λιούις, Κουσάνοφ, Ρούμπεν Ντίας (82' Μπρεϊθγουέιτ), Γκβάρντιολ (72' Ρέις), Άντερσον, Έντσο Φερνάντες (72' Αΐτ-Νούρι), Ελίας, Σερκί, Φόντεν, Σαμπά (63' ΜακΑϊντού).
ΑΕΚ (Μάρκο Νίκολιτς): Μπρινιόλι, Ρότα, Μουκουντί, Ρέλβας, Πήλιο, Μαρίν (46' Κοϊτά), Αριάγκα (82' Βιτάλις), Μάγερ, Ζοάο Μάριο (63' Ζούμπκοφ), Γιόβιτς (82' Γκατσίνοβιτς), Βάργκα (46' Ζίνι).
Στον πάγκο: Μπαλαμώτης, Κάιρινεν, Μάνταλος, Βίντα, Λυκογιάννης.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου