Ας ΜΗΝ μιλήσουμε για ποδόσφαιρο σήμερα...
Πάγια αρχή της ιστοσελίδας μας (AEKology) είναι να αναφέρεται και να εστιάζει στο ποδόσφαιρο (και μόνον σε αυτό) στον βαθμό και στο μέτρο του εφικτού. Ποδοσφαιρικές συζητήσεις και ποδοσφαιρικές αναλύσεις στον βαθμό που αντιλαμβανόμαστε πράγματα και μπορούμε να τα επικοινωνήσουμε.
Το... παραποδόσφαιρο, τα σκοτάδια και η συνωμοσιολογία του δεν ήταν (και δεν πρόκειται να γίνει) ποτέ το φόρτε μας (πιθανότατα εις βάρος της -όποιας- επισκεψιμότητας, αλλά αυτό αποτελεί αυτοσκοπό για εμάς), είτε η ΑΕΚ τερματίζει πρώτη (όπως πέρυσι), είτε τέταρτη (όπως πρόπερσι).
Αυτός είναι και ο λόγος που αναφορές σε διαιτησία και διαιτητικές αποφάσεις, κατά κανόνα, δεν γίνονται στο κείμενα μετά από κάθε παιχνίδι. Φράσεις (και φάσεις) του τύπου "αν έπρεπε να δοθεί πέναλτι το τάδε" ή "αν ήταν κάρτα το δείνα μαρκάρισμα" δεν υπάρχουν στο... ρεπερτόριό μας (πλην "χτυπητών" εξαιρέσεων βεβαίως). Είναι εκτός των πεδίων ενδιαφερόντων και της αισθητικής μας.
Ακόμη και αν κάποια στιγμή (στην εξαίρεση του κανόνα δηλαδή) εστιάσουμε στην διαιτησία θα είναι για τον τρόπο που "σφυρίζει" (αν το κάνει με τον ίδιο τρόπο και για τις δύο ομάδες δηλαδή), παρά για κάποια (ή κάποιες) συγκεκριμένη φάση. Αυτά ως μίνι πρόλογος και ας μπούμε στο (κυρίως) θέμα.
Ανακοινώσεις επί ανακοινώσεων
Πιθανότατα παρακολουθείτε τι γίνεται με την διαιτησία και στο φετινό πρωτάθλημα. Τις τελευταίες μονάχα ημέρες διαβάζουμε ανακοινώσεις (επί ανακοινώσεων), δηλώσεις, "διαρροές" (μέγιστη ντροπή οι "διαρροές", έχεις κάτι να πεις ως ΚΕΔ - ως ΕΠΟ - ως ΠΑΕ, κάνε το επωνύμως) και έμμεσες τοποθετήσεις των ομάδων (μέσω των δημοσιογράφων).
Υπάρχει πρόβλημα με την διαιτησία στην χώρα μας; Ξεκάθαρα ναι! Είναι οι Έλληνες διαιτητές κακοί (για να μην γράψουμε... άχρηστοι) ή οι διαμορφωμένες συνθήκες δεν τους αφήνουν να αποδώσουν; Απάντηση δεν έχουμε, αλλά δεν μας ενδιαφέρει κιόλας. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι εκείνο που βλέπουμε στα γήπεδα, το πως θα φθάσουμε σε καλύτερο αποτέλεσμα είναι ευθύνη αλλουνού κι όχι εκείνου που παρακολουθεί ένα παιχνίδι.
Εμπιστευόμαστε την Ελληνική διαιτησία; Ξεκάθαρα όχι, σε καμία περίπτωση. Μακάρι να είχε ξένους διαιτητές σε όλα τα παιχνίδια. Είναι δηλαδή καλύτεροι οι ξένοι; Κατά κανόνα ναι, αλλά το βασικό τους πλεονέκτημα είναι άλλο, ότι δεν βιώνουν (και μάλιστα εκ των έσω) την Ελληνική πραγματικότητα και την τοξικότητα στον μικρόκοσμο του Ελληνικού ποδοσφαίρου.
Εμπιστευόμαστε την Κεντρική Επιτροπή Διαιτησίας και τον Στεφάν Λανουά; Ξεκάθαρα όχι, εννοείται πως όχι, σε καμία περίπτωση. Τον θεωρούμε παντελώς άχρηστο! Ούτε η κατάσταση (διαιτητικά) έχει βελτιωθεί στο Ελληνικό ποδόσφαιρο (σκέπτομαι τι θα βλέπαμε αν δεν υπήρχε και το VAR μαζί με τις υπόλοιπες τεχνολογικές διευκολύνσεις), ούτε οι Έλληνες διαιτητές έδειξαν σημάδια βελτίωσης (που υποτίθεται πως ήταν και το βασικό μέλημα του προέδρου της ΚΕΔ) επί των ημερών του.
Το αναγκαίο καλό και το αναγκαίο κακό
Το ποδόσφαιρο είναι αθλητικό παιχνίδι με ομαδικά και (αντ)αγωνιστικά χαρακτηριστικά. Οι βασικοί πρωταγωνιστές είναι οι ποδοσφαιριστές και (δευτερευόντως) τα τεχνικά επιτελεία των ομάδων που σχεδιάζουν τον αγώνα. Οι παίκτες (και οι προπονητές) είναι η αναγκαία συνθήκη για να απολαύσουμε αυτό που αγαπάμε. Είναι το αναγκαίο καλό δηλαδή.
Οι διαιτητές από την άλλη πλευρά είναι κάτι τελείως διαφορετικό, η προσφορά τους (ή μάλλον η δουλειά τους) είναι να αποδίδουν δικαιοσύνη ανάμεσα στα δύο "αντιμαχόμενα στρατόπεδα", είναι το αναγκαίο... κακό δηλαδή. Πάμε στο γήπεδο να απολαύσουμε τους ποδοσφαιριστές και όχι τους διαιτητές. Ο καλός ο διαιτητής είναι αυτός που περνά απαρατήρητος σε ένα παιχνίδι, έτσι δεν λένε;
Γιατί αφιερώνουμε τόσο χρόνο και καταναλώνουμε τόση ενέργεια (ως θεατές) στο αναγκαίο κακό κι όχι στο αναγκαίο καλό; Γιατί μας ενδιαφέρει περισσότερο αν (πχ) ο Ευαγγέλου είναι "εδράκιας" (3/3 έχει φέτος στο πρωτάθλημα) από το ποιος ποδοσφαιριστής έχει περισσότερες line-breaking passes ή πασάρει καλύτερα στο final third;
Τι αγαπήσαμε όταν εισήλθαμε ως πιτσιρικάδες στον "μαγικό" κόσμο του ποδοσφαίρου; Τον Μαραντόνα να τους περνά όλους και να βάζει γκολ ή τον διαιτητή που δεν είδε το "χέρι του θεού" (στο άλλο γκολ από το ίδιο παιχνίδι); Τι σκεφτόμασταν όταν κλωτσούσαμε την μπάλα στις αλάνες (κρύβε χρόνια!); Πως θα βάλουμε γκολ και θα το πανηγυρίσουμε με τους κολλητούς μας ή να μην υποδειχθούμε σε θέση offside;
Διαιτητολαγνεία
Δεν προλαβαίνει να δημοσιοποιήσει η Κεντρική Επιτροπή Διαιτησίας της ομοσπονδίας (ΕΠΟ) τους ορισμούς των διαιτητών της εκάστοτε αγωνιστικής και αυτομάτως είναι κεντρικό θέμα σε κάθε ιστοσελίδα και μάλιστα με τους απαραίτητους "πομπώδεις" τίτλους. Γιατί;
Ποιον ενδιαφέρει (ή θα έπρεπε να ενδιαφέρει) ποιος θα διευθύνει τα τάδε ή το δείνα παιχνίδι; Αυτοί που πρέπει να ενημερωθούν (οι διαιτητές δηλαδή) το μαθαίνουν μέσω της επίσημης ιστοσελίδας της ομοσπονδίας, οπότε η ανάρτηση του θέματος στις αθλητικές (κι όχι μόνο) ιστοσελίδες τι σκοπό εξυπηρετεί;
Και δεν μένουν στην απλή αναφορά - καταγραφή των ονομάτων (των διαιτητών) αλλά το επεκτείνουν και το "διανθίζουν": σε ποια παιχνίδια "σφύριξαν", τι αποτελέσματα έφεραν, αν είναι "καρτάκηδες" και διάφορα άλλα που αν αφιέρωναν τόσο χρόνο στην στατιστική ανάλυση ποδοσφαιριστών ίσως καταλάβαινε καλύτερα ο κόσμος τι παρακολουθεί στο γήπεδο (και ασχολούνταν λιγότερο με το ποιος "σφυρίζει την ομάδα μας")!
Είναι χαρακτηριστικό (πιο χαρακτηριστικό δεν γίνεται) ότι η διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος (Super League) διατηρεί και -κυρίως- δημοσιοποιεί (στην επίσημη ιστοσελίδα της) στατιστικά στοιχεία για οποιονδήποτε διαιτητή έχει διευθύνει παιχνίδι της σε (όχι μία, ούτε δύο, αλλά...) 14 στατιστικές κατηγορίες! Αλήθεια τώρα; Γιατί;
Τηλεκριτικοί διαιτησίας
Ξεχωριστή, ίσως και η πλέον βασική, ενότητα σε κάθε αθλητική εκπομπή η "ανάλυση" των αμφισβητούμενων και επίμαχων φάσεων. Άνθρωποι του χώρου έχουν αναλάβει το συγκεκριμένο κομμάτι ως (θεωρητικά τουλάχιστον) περισσότερο ειδικοί (ή έστω σχετικοί) με το αντικείμενο.
Αφήνοντας στην άκρη την εκπομπή της ΕΡΤ, οι υπόλοιποι τηλεκριτικοί εργάζονται σε αθλητικές εκπομπές τηλεοπτικών σταθμών που ανήκουν σε ιδιοκτήτες ομάδων - ΠΑΕ (Παναθηναϊκού, Ολυμπιακού και ΠΑΟΚ για την ακρίβεια). Μπορεί κάποιος να πάρει στα σοβαρά τα λεγόμενά τους (είτε συμφωνείς, είτε διαφωνείς με όσα λένε);
Πόσες πιθανότητες υπάρχει υπάλληλος του Αλαφούζου, του Μαρινάκη ή του Σαββίδη να εκφέρει άποψη κόντρα στα συμφέροντα του αφεντικού του, του ανθρώπου που τον πληρώνει δηλαδή; Με τέτοιες συνθήκες τι αξία μπορεί να έχουν τα λεγόμενά τους (ακόμη κι αν κάποιες φορές μπορεί να συμφωνήσεις μαζί τους);
Ξένοι διατητές μέχρι να "σβήσει" ο ήλιος!
Το Ελληνικό ποδόσφαιρο και ειδικότερα το πρωτάθλημα της Super League "έστρωσε" (στον βαθμό που "έστρωσε") και έγινε πιο ενδιαφέρον και ανταγωνιστικό όταν:
1ον) Ήρθαν ξένοι διαιτητές
2ον) "Ήρθε" η τεχνολογία (VAR, goal-line technology, ημιαυτόματο offside κλπ)
Το σχέδιο ήταν (και παραμένει) να... λιγοστεύουν σιγά - σιγά οι ξένοι διαιτητές και να αντικατασταθούν από τους Έλληνες (που υποτίθεται ότι θα είχαν προοδεύσει στο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα). Διαφωνούμε οριζόντια και κάθετα (και διαγώνια)! Όχι μόνο δεν πρέπει να λιγοστέψουν οι ξένοι διαιτητές, αλλά αντίθετα θα πρέπει να αυξηθούν και να "σφυρίζουν" και σε άλλους αγώνες εκτός από τα ντέρμπι.
Έχουμε (εδώ και πολλές δεκαετίες) ξένους ποδοσφαιριστές, ξένους προπονητές, ξένους CEO, ξένους τεχνικούς διευθυντές, ξένους αρχιδιαιτητές. Γιατί όχι και ξένους διαιτητές; Γιατί θα πρέπει να διευθύνουν υποχρεωτικά τα παιχνίδια μεταξύ των Ελληνικών ομάδων οι Έλληνες διαιτητές;
Τότε να "καταργήσουμε" και τους ξένους ποδοσφαιριστές, τους ξένους προπονητές, τους ξένους προέδρους της ΚΕΔ. Το τελευταίο βέβαια ίσως δεν είναι και τόσο κακή ιδέα με βάση τις (παντελώς) αποτυχημένες επιλογές που έκαναν οι εκάστοτε διοικήσεις της ΕΠΟ.
Το... παραποδόσφαιρο, τα σκοτάδια και η συνωμοσιολογία του δεν ήταν (και δεν πρόκειται να γίνει) ποτέ το φόρτε μας (πιθανότατα εις βάρος της -όποιας- επισκεψιμότητας, αλλά αυτό αποτελεί αυτοσκοπό για εμάς), είτε η ΑΕΚ τερματίζει πρώτη (όπως πέρυσι), είτε τέταρτη (όπως πρόπερσι).
Αυτός είναι και ο λόγος που αναφορές σε διαιτησία και διαιτητικές αποφάσεις, κατά κανόνα, δεν γίνονται στο κείμενα μετά από κάθε παιχνίδι. Φράσεις (και φάσεις) του τύπου "αν έπρεπε να δοθεί πέναλτι το τάδε" ή "αν ήταν κάρτα το δείνα μαρκάρισμα" δεν υπάρχουν στο... ρεπερτόριό μας (πλην "χτυπητών" εξαιρέσεων βεβαίως). Είναι εκτός των πεδίων ενδιαφερόντων και της αισθητικής μας.
Ακόμη και αν κάποια στιγμή (στην εξαίρεση του κανόνα δηλαδή) εστιάσουμε στην διαιτησία θα είναι για τον τρόπο που "σφυρίζει" (αν το κάνει με τον ίδιο τρόπο και για τις δύο ομάδες δηλαδή), παρά για κάποια (ή κάποιες) συγκεκριμένη φάση. Αυτά ως μίνι πρόλογος και ας μπούμε στο (κυρίως) θέμα.
Ανακοινώσεις επί ανακοινώσεων
Πιθανότατα παρακολουθείτε τι γίνεται με την διαιτησία και στο φετινό πρωτάθλημα. Τις τελευταίες μονάχα ημέρες διαβάζουμε ανακοινώσεις (επί ανακοινώσεων), δηλώσεις, "διαρροές" (μέγιστη ντροπή οι "διαρροές", έχεις κάτι να πεις ως ΚΕΔ - ως ΕΠΟ - ως ΠΑΕ, κάνε το επωνύμως) και έμμεσες τοποθετήσεις των ομάδων (μέσω των δημοσιογράφων).
Υπάρχει πρόβλημα με την διαιτησία στην χώρα μας; Ξεκάθαρα ναι! Είναι οι Έλληνες διαιτητές κακοί (για να μην γράψουμε... άχρηστοι) ή οι διαμορφωμένες συνθήκες δεν τους αφήνουν να αποδώσουν; Απάντηση δεν έχουμε, αλλά δεν μας ενδιαφέρει κιόλας. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι εκείνο που βλέπουμε στα γήπεδα, το πως θα φθάσουμε σε καλύτερο αποτέλεσμα είναι ευθύνη αλλουνού κι όχι εκείνου που παρακολουθεί ένα παιχνίδι.
Εμπιστευόμαστε την Ελληνική διαιτησία; Ξεκάθαρα όχι, σε καμία περίπτωση. Μακάρι να είχε ξένους διαιτητές σε όλα τα παιχνίδια. Είναι δηλαδή καλύτεροι οι ξένοι; Κατά κανόνα ναι, αλλά το βασικό τους πλεονέκτημα είναι άλλο, ότι δεν βιώνουν (και μάλιστα εκ των έσω) την Ελληνική πραγματικότητα και την τοξικότητα στον μικρόκοσμο του Ελληνικού ποδοσφαίρου.
Εμπιστευόμαστε την Κεντρική Επιτροπή Διαιτησίας και τον Στεφάν Λανουά; Ξεκάθαρα όχι, εννοείται πως όχι, σε καμία περίπτωση. Τον θεωρούμε παντελώς άχρηστο! Ούτε η κατάσταση (διαιτητικά) έχει βελτιωθεί στο Ελληνικό ποδόσφαιρο (σκέπτομαι τι θα βλέπαμε αν δεν υπήρχε και το VAR μαζί με τις υπόλοιπες τεχνολογικές διευκολύνσεις), ούτε οι Έλληνες διαιτητές έδειξαν σημάδια βελτίωσης (που υποτίθεται πως ήταν και το βασικό μέλημα του προέδρου της ΚΕΔ) επί των ημερών του.
Το αναγκαίο καλό και το αναγκαίο κακό
Το ποδόσφαιρο είναι αθλητικό παιχνίδι με ομαδικά και (αντ)αγωνιστικά χαρακτηριστικά. Οι βασικοί πρωταγωνιστές είναι οι ποδοσφαιριστές και (δευτερευόντως) τα τεχνικά επιτελεία των ομάδων που σχεδιάζουν τον αγώνα. Οι παίκτες (και οι προπονητές) είναι η αναγκαία συνθήκη για να απολαύσουμε αυτό που αγαπάμε. Είναι το αναγκαίο καλό δηλαδή.
Οι διαιτητές από την άλλη πλευρά είναι κάτι τελείως διαφορετικό, η προσφορά τους (ή μάλλον η δουλειά τους) είναι να αποδίδουν δικαιοσύνη ανάμεσα στα δύο "αντιμαχόμενα στρατόπεδα", είναι το αναγκαίο... κακό δηλαδή. Πάμε στο γήπεδο να απολαύσουμε τους ποδοσφαιριστές και όχι τους διαιτητές. Ο καλός ο διαιτητής είναι αυτός που περνά απαρατήρητος σε ένα παιχνίδι, έτσι δεν λένε;
Γιατί αφιερώνουμε τόσο χρόνο και καταναλώνουμε τόση ενέργεια (ως θεατές) στο αναγκαίο κακό κι όχι στο αναγκαίο καλό; Γιατί μας ενδιαφέρει περισσότερο αν (πχ) ο Ευαγγέλου είναι "εδράκιας" (3/3 έχει φέτος στο πρωτάθλημα) από το ποιος ποδοσφαιριστής έχει περισσότερες line-breaking passes ή πασάρει καλύτερα στο final third;
Τι αγαπήσαμε όταν εισήλθαμε ως πιτσιρικάδες στον "μαγικό" κόσμο του ποδοσφαίρου; Τον Μαραντόνα να τους περνά όλους και να βάζει γκολ ή τον διαιτητή που δεν είδε το "χέρι του θεού" (στο άλλο γκολ από το ίδιο παιχνίδι); Τι σκεφτόμασταν όταν κλωτσούσαμε την μπάλα στις αλάνες (κρύβε χρόνια!); Πως θα βάλουμε γκολ και θα το πανηγυρίσουμε με τους κολλητούς μας ή να μην υποδειχθούμε σε θέση offside;
Διαιτητολαγνεία
Δεν προλαβαίνει να δημοσιοποιήσει η Κεντρική Επιτροπή Διαιτησίας της ομοσπονδίας (ΕΠΟ) τους ορισμούς των διαιτητών της εκάστοτε αγωνιστικής και αυτομάτως είναι κεντρικό θέμα σε κάθε ιστοσελίδα και μάλιστα με τους απαραίτητους "πομπώδεις" τίτλους. Γιατί;
Ποιον ενδιαφέρει (ή θα έπρεπε να ενδιαφέρει) ποιος θα διευθύνει τα τάδε ή το δείνα παιχνίδι; Αυτοί που πρέπει να ενημερωθούν (οι διαιτητές δηλαδή) το μαθαίνουν μέσω της επίσημης ιστοσελίδας της ομοσπονδίας, οπότε η ανάρτηση του θέματος στις αθλητικές (κι όχι μόνο) ιστοσελίδες τι σκοπό εξυπηρετεί;
Και δεν μένουν στην απλή αναφορά - καταγραφή των ονομάτων (των διαιτητών) αλλά το επεκτείνουν και το "διανθίζουν": σε ποια παιχνίδια "σφύριξαν", τι αποτελέσματα έφεραν, αν είναι "καρτάκηδες" και διάφορα άλλα που αν αφιέρωναν τόσο χρόνο στην στατιστική ανάλυση ποδοσφαιριστών ίσως καταλάβαινε καλύτερα ο κόσμος τι παρακολουθεί στο γήπεδο (και ασχολούνταν λιγότερο με το ποιος "σφυρίζει την ομάδα μας")!
Είναι χαρακτηριστικό (πιο χαρακτηριστικό δεν γίνεται) ότι η διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος (Super League) διατηρεί και -κυρίως- δημοσιοποιεί (στην επίσημη ιστοσελίδα της) στατιστικά στοιχεία για οποιονδήποτε διαιτητή έχει διευθύνει παιχνίδι της σε (όχι μία, ούτε δύο, αλλά...) 14 στατιστικές κατηγορίες! Αλήθεια τώρα; Γιατί;
Τηλεκριτικοί διαιτησίας
Ξεχωριστή, ίσως και η πλέον βασική, ενότητα σε κάθε αθλητική εκπομπή η "ανάλυση" των αμφισβητούμενων και επίμαχων φάσεων. Άνθρωποι του χώρου έχουν αναλάβει το συγκεκριμένο κομμάτι ως (θεωρητικά τουλάχιστον) περισσότερο ειδικοί (ή έστω σχετικοί) με το αντικείμενο.
Αφήνοντας στην άκρη την εκπομπή της ΕΡΤ, οι υπόλοιποι τηλεκριτικοί εργάζονται σε αθλητικές εκπομπές τηλεοπτικών σταθμών που ανήκουν σε ιδιοκτήτες ομάδων - ΠΑΕ (Παναθηναϊκού, Ολυμπιακού και ΠΑΟΚ για την ακρίβεια). Μπορεί κάποιος να πάρει στα σοβαρά τα λεγόμενά τους (είτε συμφωνείς, είτε διαφωνείς με όσα λένε);
Πόσες πιθανότητες υπάρχει υπάλληλος του Αλαφούζου, του Μαρινάκη ή του Σαββίδη να εκφέρει άποψη κόντρα στα συμφέροντα του αφεντικού του, του ανθρώπου που τον πληρώνει δηλαδή; Με τέτοιες συνθήκες τι αξία μπορεί να έχουν τα λεγόμενά τους (ακόμη κι αν κάποιες φορές μπορεί να συμφωνήσεις μαζί τους);
Ξένοι διατητές μέχρι να "σβήσει" ο ήλιος!
Το Ελληνικό ποδόσφαιρο και ειδικότερα το πρωτάθλημα της Super League "έστρωσε" (στον βαθμό που "έστρωσε") και έγινε πιο ενδιαφέρον και ανταγωνιστικό όταν:
1ον) Ήρθαν ξένοι διαιτητές
2ον) "Ήρθε" η τεχνολογία (VAR, goal-line technology, ημιαυτόματο offside κλπ)
Το σχέδιο ήταν (και παραμένει) να... λιγοστεύουν σιγά - σιγά οι ξένοι διαιτητές και να αντικατασταθούν από τους Έλληνες (που υποτίθεται ότι θα είχαν προοδεύσει στο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα). Διαφωνούμε οριζόντια και κάθετα (και διαγώνια)! Όχι μόνο δεν πρέπει να λιγοστέψουν οι ξένοι διαιτητές, αλλά αντίθετα θα πρέπει να αυξηθούν και να "σφυρίζουν" και σε άλλους αγώνες εκτός από τα ντέρμπι.
Έχουμε (εδώ και πολλές δεκαετίες) ξένους ποδοσφαιριστές, ξένους προπονητές, ξένους CEO, ξένους τεχνικούς διευθυντές, ξένους αρχιδιαιτητές. Γιατί όχι και ξένους διαιτητές; Γιατί θα πρέπει να διευθύνουν υποχρεωτικά τα παιχνίδια μεταξύ των Ελληνικών ομάδων οι Έλληνες διαιτητές;
Τότε να "καταργήσουμε" και τους ξένους ποδοσφαιριστές, τους ξένους προπονητές, τους ξένους προέδρους της ΚΕΔ. Το τελευταίο βέβαια ίσως δεν είναι και τόσο κακή ιδέα με βάση τις (παντελώς) αποτυχημένες επιλογές που έκαναν οι εκάστοτε διοικήσεις της ΕΠΟ.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου