Έκανε λάθη ο Μάρκο Νίκολιτς;
Έχει γίνει (και συνεχίζει να γίνεται) μεγάλη κουβέντα για τον Μάρκο Νίκολιτς με αφορμή το παιχνίδι στην Μαδρίτη. Για το αν ήταν σωστή η τακτική του προσέγγιση και αν ήταν κατάλληλες οι επιλογές προσώπων (ποδοσφαιριστών δηλαδή), τόσο εκείνων που ξεκίνησαν, όσο κι εκείνων που πέρασαν ως αλλαγή. Έκανε καλά που ξεκίνησε και τον Μάνταλο και τον Περέιρα; Έκανε καλά που ξεκίνησε με τον Βάργκα και τον Γιόβιτς; Γιατί (εξακολουθεί να) αρνείται να χρησιμοποιήσει κλασικό ανασταλτικό μέσο ("κόφτη" δηλαδή);
Τα δεδομένα πριν από την έναρξη του αγώνα:
1) Η Ράγιο είναι σαφώς πιο αθλητική ομάδα. Τρέχει πιο γρήγορα, πιέζει δίχως... αύριο και είναι άκρως επιθετική και έντονη ομάδα σε όλες τις φάσεις του παιχνιδιού. Αυτή είναι η αγωνιστική της στόχευση, η αγωνιστική της ταυτότητα και την υπηρετεί επιλέγοντας κατά κανόνα πολύ γρήγορους (και ταχυδυναμικούς) ποδοσφαιριστές.
2) Η ΑΕΚ είναι περισσότερο του (πιο) κοντρολαρισμένου και (πιο) ισορροπημένου ποδοσφαίρου. Από ολόκληρο το έμψυχο δυναμικό της ομάδας λίγοι ποδοσφαιριστές (Ρότα, Πήλιος, Γκατσίνοβιτς, Πινέδα, Κοϊτά, Ζίνι) μπορούν να χαρακτηριστούν ως ταχυδυναμικοί και κάποιοι ως (απλά) γρήγοροι (χωρίς ένταση όμως). Τέτοιοι είναι πχ ο Ελίασον και ο Κουτέσα.
Για να μη παρεξηγηθώ, δεν εννοώ ότι όλοι οι υπόλοιποι παίκτες του roster είναι αργοί (ο Ρέλβας με βάση το ύψος του δεν είναι αργός, ο Καλοσκάμης δεν είναι αργός, ούτε ο Βάργκα, ο Μαρίν ή ο Πενράις), αλλά δεν είναι "πυραυλοκίνητοι".
(Ανοίγει παρένθεση, αφήνουμε -επί του παρόντος- εκτός κουβέντας και κρίσης τον Σαχαμπό ή τον Γκεοργκίεφ γιατί δεν τους έχουμε δει ακόμη σε σειρά αγώνων για να βγάλουμε συμπέρασμα περί της ταχύτητας και της έντασής τους, κλείνει η παρένθεση.)
3) Η Ράγιο στηρίζει πολλά (σχεδόν τα πάντα) στην έντονη και επιθετική πίεση (όχι όμως σε ιδιαίτερα υψηλά μέτρα, στα τρία τέταρτα ή ακόμη και στο μισό γήπεδο) με στόχο την άμεσα κερδισμένη κατοχή, η οποία θα οδηγήσει σε ταχύτατη αντεπίθεση.
Δείτε για παράδειγμα το πρώτο γκολ. Από την στιγμή που παίρνει ο Σις την μπάλα στα πόδια του μέχρι την στιγμή που σκοράρει ο Ακομάς μεσολαβούν τέσσερις πάσες σε χρονικό διάστημα δέκα δευτερολέπτων. Η μπάλα διένυσε σχεδόν τα δύο τρίτα του γηπέδου σε δέκα δευτερόλεπτα. Και στο επόμενο γκολ, αλλά και στην φάση του κερδισμένου πέναλτι (από όπου προήρθε το 3-0) ο χρόνος εκδήλωσης επίθεσης παρόμοιος ήταν.
Ήταν αργός ο άξονας;
Τι κάνεις όταν η αντίπαλη ομάδα είναι ταχυδυναμική; Ή προσπαθείς να "ματσάρεις" την ένταση ή προσπαθείς να ελέγξεις τον ρυθμό (και δεν τους επιτρέπεις να επιβάλουν τον δικό τους) ή περιμένεις πίσω, κλείνοντας όλους τους διαδρόμους και τους αφήνεις την μπάλα, κυνηγώντας από την πλευρά σου ή γκολ από κάποια αντεπίθεση ή γκολ από κάποια στατική φάση.
Ο Μάρκο Νίκολιτς πήγε με την δεύτερη επιλογή (την τρίτη περίμενα για να πω την αλήθεια όπως έκανε και λίγες ημέρες πριν κόντρα στον Ολυμπιακό).
Η πρώτη επιλογή απορρίφθηκε (σωστά κατ' εμέ) διότι αφενός με μόλις έναν ταχυδυναμικό στον άξονα (Πινέδα) κι έναν στην επίθεση (Κοϊτά) δεν μπορείς να "ματσάρεις" την ένταση των αντιπάλων κι αφετέρου γιατί θα αποτελούσε βούτυρο στο ψωμί της Ράγιο, η οποία γνωρίζει αυτό το στυλ πολύ καλύτερα από εσένα (καθώς με αυτόν τον τρόπο αγωνίζεται και οι παίκτες της τον έχουν εμπεδώσει).
Για να απαντηθεί και το ερώτημα στον υπότιτλο, ναι, ο άξονας ήταν αργός ή τουλάχιστον δεν ήταν γρήγορος. Η δυάδα των στόπερ, οι δύο στους τρεις κεντρικούς χαφ (Μάνταλος και Περέιρα δηλαδή) και το επιθετικό σου δίδυμο δεν είναι και... Γιουσέιν Μπολτ (για να το πούμε κομψά).
Χρειάζεται η ΑΕΚ... ενέσεις ταχυδυναμικότητας με κάποιες μεταγραφές; Σαφώς ναι, αλλά στην παρούσα φάση με ότι διαθέτουμε θα πορευθούμε. Το ότι τελικά οι μόνοι που ξεχώρισαν από την ΑΕΚ στην Μαδρίτη ήταν ο Πινέδα και ο Κοϊτά δεν είναι τυχαίο, ούτε συμπτωματικό.
Γιατί (συνεχίζει να) παίζει με δύο σέντερ φορ;
Μεγάλο θέμα συζήτησης από τις πρώτες ημέρες που αποκτήθηκε ο Βάργκα. "Χωράνε" στην ίδια ενδεκάδα με τον Γιόβιτς; Ταιριάζουν τα αγωνιστικά τους χαρακτηριστικά; Πρέπει ή μάλλον χρειάζεται να παίζουν και οι δύο ταυτόχρονα;
➪ Ως προς το πρώτο ερώτημα, ναι, μια χαρά χωράνε.
➪ Ως προς το δεύτερο, ναι, μια χαρά ταιριάζουν. Αυτό το μοντέλο είχε από το περασμένο καλοκαίρι ο Νίκολιτς στο μυαλό του (το είχε επικοινωνήσει κιόλας).
➪ Ως προς το τρίτο ερώτημα η απάντηση δεν είναι μονοδιάστατη. ΔΕΝ άλλαξε διάταξη η ΑΕΚ όταν αποκτήθηκε ο Βάργκα, με τον ίδιο τρόπο αγωνιζόταν και πριν. Αυτό που άλλαξε είναι τα τεχνικά χαρακτηριστικά του παρτενέρ του Γιόβιτς.
Ούτως ή άλλως ο Λούκα δεν αγωνιζόταν ως κλασικό και τυπικό φορ περιοχής, πέραν ενός μικρού διαστήματος που η ομάδα είχε ξεμείνει από φορ λόγω των τραυματισμών του Ζίνι και του Πιερό και παράλληλα είχε "φορτωθεί" (αναγκαστικά) πολλά παιχνίδια σε μικρό χρονικό διάστημα ο Γιόβιτς, οπότε ο Μάρκο τον έβαλε στην κορυφή της επίθεσης (και) για να μην καταναλώνει extra ενέργεια γυρίζοντας πίσω για να βοηθήσει στο "χτίσιμο" των επιθέσεων (όπως αρέσκεται να κάνει).
Η ΑΕΚ αγωνίζεται τυπικά με δύο σέντερ φορ, αλλά ουσιαστικά με έναν γιατί ο Γιόβιτς λειτουργεί περισσότερο ως "δεκάρι" ή περιφερειακός επιθετικός. Για αυτόν ακριβώς τον ρόλο τον πήρε ο Νίκολιτς στην ΑΕΚ.
Γιατί (συνεχίζει να) παίζει χωρίς ακραίους επιθετικούς;
Το ερώτημα γιατί η ΑΕΚ αγωνίζεται χωρίς ακραίους (μεσο)επιθετικούς έχει τεθεί αρκετές φορές κατά την διάρκεια της σεζόν και επανέρχεται μετά από κάθε ανεπιτυχές αποτέλεσμα. Γιατί "τρώνε πάγκο" κι αγωνίζονται ελάχιστα δύο από τους πλέον ποιοτικούς ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ, ο Ελίασον και ο Κουτέσα;
Η απάντηση είναι απλή: διότι δεν είναι... Κοϊτά! Το περασμένο καλοκαίρι είδαμε στα φιλικά προετοιμασίας τόσο τον Ελίασον όσο και τον Κουτέσα να δοκιμάζονται είτε στο "δέκα", είτε ως περιφερειακοί επιθετικοί. Όχι στην γραμμή δηλαδή, αλλά πιο εσωτερικά. Δεν πήγαν καλά. Ήταν προφανές ότι δεν ένιωθαν άνετα εκτός της φυσικής τους θέσης.
Ο μόνος που ανταποκρίθηκε ήταν ο Κοϊτά είτε στα άκρα (και αριστερά που είναι η φυσική του θέση και δεξιά που πέρυσι ήταν "εξαφανισμένος" όποτε αγωνιζόταν εκεί), είτε στον άξονα (πίσω από τον σέντερ φορ, δίπλα στον σέντερ φορ ή ακόμη και σέντερ φορ). Ανταποκρίθηκε τακτικά και δικαιώθηκε.
Ο τρόπος του Μάρκο Νίκολιτς θέλει -καλώς ή κακώς- τους δύο μεσοεπιθετικούς πιο εσωτερικά (πίσω και λίγο πιο ανοιχτά από τους δύο φορ). Δεν χρειάζεται τυπικούς εξτρέμ. Ως ακραίους τους βλέπουμε μονάχα όταν η ΑΕΚ βρίσκεται σε φάση άμυνας (και οι δύο υστερούν ανασταλτικά, δεν θα δείτε τον Νίκλας ή τον Ντέρεκ να μπαίνουν σε 18 μονομαχίες όπως έκανε ο "Άμπου" στην Μαδρίτη).
Τι γίνεται με τον Ελίασον;
Παράλληλα έχω και μία απορία για την αγωνιστική κατάσταση που βρίσκεται ο Νίκλας Ελίασον. Το ότι δεν τον χρησιμοποίησε στην Ισπανία ούτε ως ύστατη αλλαγή (προτιμήθηκε ο Κουτέσα στην θέση του Κοϊτά στο 87ο λεπτό) κάτι (μου) δείχνει. Υπενθυμίζουμε ότι η τελευταία φορά που χρησιμοποιήθηκε ήταν στον τελευταίο αγώνα της κανονικής διάρκειας του πρωταθλήματος κόντρα στην Κηφισιά όπου πέρασε ως αλλαγή στο 62ο λεπτό.
Η τελευταία φορά που ξεκίνησε στο αρχικό σχήμα ήταν στο παιχνίδι της 24ης αγωνιστικής κόντρα στην ΑΕΛ. Δεν γνωρίζω, δεν μπορώ να γνωρίζω, τι συμβαίνει με τον Νίκλας, αλλά από εκεί που αναδείχθηκε Player of the Club της ΑΕΚ (σεζόν 2023-2024) και πλέον γυαλίζει τον πάγκο με δύο προπονητές (με Αλμέιδα πέρυσι και Νίκολιτς φέτος) είναι πολύ μεγάλη η απόσταση.
Γιατί (συνεχίζει να) παίζει χωρίς κλασικό "εξάρι";
Επίσης κλασική ερώτηση μετά από κάθε ανεπιτυχές αποτέλεσμα. Που πας σε ντέρμπι ή Ευρωπαϊκό παιχνίδι χωρίς κλασικό "κόφτη"; Την λογική του Νίκολιτς την έχουμε αναλύσει (επαρκώς νομίζω) πολλές φορές. Αυτό είναι το στυλ του, είτε το δέχεσαι είτε όχι.
Απλά θα θυμίσουμε ότι η ΑΕΚ προπορεύεται στο πρωτάθλημα (και μάλιστα στο συν πέντε από τους διώκτες της) και αγωνίζεται στην Ευρώπη μήνα Απρίλιο μετά από σχεδόν μισό αιώνα χωρίς κλασικό "κόφτη". Η ΑΕΚ "μετρά" μέχρι στιγμής έξι ήττες (τρεις στην Ευρώπη, δύο στο πρωτάθλημα και μία στο κύπελλο) σε 47 παιχνίδια χωρίς να αγωνίζεται με τυπικό "εξάρι".
Αυτή την στιγμή η ΑΕΚ διαθέτει για τις θέσεις "έξι" - "οκτώ" τους Πινέδα, Μαρίν, Μάνταλο, Σαχαμπό (ο οποίος αποκτήθηκε για το μέλλον κι όχι για να προσφέρει άμεσα), Γκρούγιτς (ούτε που θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που πήρε χρόνο συμμετοχής, πιθανότατα στις Σέρρες που μπήκε στα τελευταία λεπτά και σκόραρε κιόλας), Γιόνσον (που δεν υπολογίζεται).
Υπό προϋποθέσεις θα μπορούσαν να υπολογίζονται σε εκείνες τις θέσεις ο Περέιρα (αν και ο Μάρκο τον χρησιμοποιεί εκεί κατά κανόνα με τριάδα στα χαφ) και ο Ζοάο Μάριο, ενώ υπενθυμίζουμε ότι ξεκίνησε την χρονιά ως εσωτερικός μέσος - εσωτερικός χαφ (σε τριάδα) και ο Λιούμπισιτς, ο οποίος τελικά καθιερώθηκε σε πιο προωθημένο ρόλο.
"Διάβασε" λάθος το παιχνίδι ο Νίκολιτς;
Θεωρώ ότι η προσέγγισή του θα ήταν η ίδια με ότι είδαμε λίγες ημέρες πριν κόντρα στον Ολυμπιακό. Η ΑΕΚ μπήκε δυνατά κυνηγώντας ένα γρήγορο γκολ και θα μαζευόταν πίσω για να μην επιτρέψει στην Ράγιο να κάνει το παιχνίδι της (με τον τρόπο που το κάνει). Γιατί δεν πέτυχε η "συνταγή" και είδαμε διαφορετικό έργο;
Διότι κόντρα στον Ολυμπιακό η ομάδα προηγήθηκε πολύ νωρίς στην πρώτη (και ουσιαστικά την μόνη) καλή στιγμή που δημιούργησε, ενώ απέναντι στην Ισπανική ομάδα βρέθηκε πίσω στο σκορ πολύ νωρίς στην πρώτη καλή στιγμή που δημιούργησε ο αντίπαλός της. Εντελώς διαφορετικό ξεκίνημα που καθόρισε την εντελώς διαφορετική συνέχεια.
Ο Νίκολιτς σιχαίνεται την ήττα. Προτιμά να "παίξει" το παιχνίδι κυνηγώντας γκολ όταν η ομάδα του είναι πίσω στο σκορ, αντί να κρατήσει το εις βάρος του 1-0 εν όψει της ρεβάνς (αντί για το 3-0 που προέκυψε τελικά). Σωστό; Λάθος; Μεγάλο θέμα προς συζήτηση. Ο Μάρκο είναι ρεαλιστής και πραγματιστής, αλλά (αποκλειστική) στόχευση παραμένει η νίκη, ακόμη κι όταν αγωνίζεται εκτός έδρας κόντρα σε Ισπανική ομάδα.
Τα δεδομένα πριν από την έναρξη του αγώνα:
1) Η Ράγιο είναι σαφώς πιο αθλητική ομάδα. Τρέχει πιο γρήγορα, πιέζει δίχως... αύριο και είναι άκρως επιθετική και έντονη ομάδα σε όλες τις φάσεις του παιχνιδιού. Αυτή είναι η αγωνιστική της στόχευση, η αγωνιστική της ταυτότητα και την υπηρετεί επιλέγοντας κατά κανόνα πολύ γρήγορους (και ταχυδυναμικούς) ποδοσφαιριστές.
2) Η ΑΕΚ είναι περισσότερο του (πιο) κοντρολαρισμένου και (πιο) ισορροπημένου ποδοσφαίρου. Από ολόκληρο το έμψυχο δυναμικό της ομάδας λίγοι ποδοσφαιριστές (Ρότα, Πήλιος, Γκατσίνοβιτς, Πινέδα, Κοϊτά, Ζίνι) μπορούν να χαρακτηριστούν ως ταχυδυναμικοί και κάποιοι ως (απλά) γρήγοροι (χωρίς ένταση όμως). Τέτοιοι είναι πχ ο Ελίασον και ο Κουτέσα.
Για να μη παρεξηγηθώ, δεν εννοώ ότι όλοι οι υπόλοιποι παίκτες του roster είναι αργοί (ο Ρέλβας με βάση το ύψος του δεν είναι αργός, ο Καλοσκάμης δεν είναι αργός, ούτε ο Βάργκα, ο Μαρίν ή ο Πενράις), αλλά δεν είναι "πυραυλοκίνητοι".
(Ανοίγει παρένθεση, αφήνουμε -επί του παρόντος- εκτός κουβέντας και κρίσης τον Σαχαμπό ή τον Γκεοργκίεφ γιατί δεν τους έχουμε δει ακόμη σε σειρά αγώνων για να βγάλουμε συμπέρασμα περί της ταχύτητας και της έντασής τους, κλείνει η παρένθεση.)
3) Η Ράγιο στηρίζει πολλά (σχεδόν τα πάντα) στην έντονη και επιθετική πίεση (όχι όμως σε ιδιαίτερα υψηλά μέτρα, στα τρία τέταρτα ή ακόμη και στο μισό γήπεδο) με στόχο την άμεσα κερδισμένη κατοχή, η οποία θα οδηγήσει σε ταχύτατη αντεπίθεση.
Δείτε για παράδειγμα το πρώτο γκολ. Από την στιγμή που παίρνει ο Σις την μπάλα στα πόδια του μέχρι την στιγμή που σκοράρει ο Ακομάς μεσολαβούν τέσσερις πάσες σε χρονικό διάστημα δέκα δευτερολέπτων. Η μπάλα διένυσε σχεδόν τα δύο τρίτα του γηπέδου σε δέκα δευτερόλεπτα. Και στο επόμενο γκολ, αλλά και στην φάση του κερδισμένου πέναλτι (από όπου προήρθε το 3-0) ο χρόνος εκδήλωσης επίθεσης παρόμοιος ήταν.
Ήταν αργός ο άξονας;
Τι κάνεις όταν η αντίπαλη ομάδα είναι ταχυδυναμική; Ή προσπαθείς να "ματσάρεις" την ένταση ή προσπαθείς να ελέγξεις τον ρυθμό (και δεν τους επιτρέπεις να επιβάλουν τον δικό τους) ή περιμένεις πίσω, κλείνοντας όλους τους διαδρόμους και τους αφήνεις την μπάλα, κυνηγώντας από την πλευρά σου ή γκολ από κάποια αντεπίθεση ή γκολ από κάποια στατική φάση.
Ο Μάρκο Νίκολιτς πήγε με την δεύτερη επιλογή (την τρίτη περίμενα για να πω την αλήθεια όπως έκανε και λίγες ημέρες πριν κόντρα στον Ολυμπιακό).
Η πρώτη επιλογή απορρίφθηκε (σωστά κατ' εμέ) διότι αφενός με μόλις έναν ταχυδυναμικό στον άξονα (Πινέδα) κι έναν στην επίθεση (Κοϊτά) δεν μπορείς να "ματσάρεις" την ένταση των αντιπάλων κι αφετέρου γιατί θα αποτελούσε βούτυρο στο ψωμί της Ράγιο, η οποία γνωρίζει αυτό το στυλ πολύ καλύτερα από εσένα (καθώς με αυτόν τον τρόπο αγωνίζεται και οι παίκτες της τον έχουν εμπεδώσει).
Για να απαντηθεί και το ερώτημα στον υπότιτλο, ναι, ο άξονας ήταν αργός ή τουλάχιστον δεν ήταν γρήγορος. Η δυάδα των στόπερ, οι δύο στους τρεις κεντρικούς χαφ (Μάνταλος και Περέιρα δηλαδή) και το επιθετικό σου δίδυμο δεν είναι και... Γιουσέιν Μπολτ (για να το πούμε κομψά).
Χρειάζεται η ΑΕΚ... ενέσεις ταχυδυναμικότητας με κάποιες μεταγραφές; Σαφώς ναι, αλλά στην παρούσα φάση με ότι διαθέτουμε θα πορευθούμε. Το ότι τελικά οι μόνοι που ξεχώρισαν από την ΑΕΚ στην Μαδρίτη ήταν ο Πινέδα και ο Κοϊτά δεν είναι τυχαίο, ούτε συμπτωματικό.
Γιατί (συνεχίζει να) παίζει με δύο σέντερ φορ;
Μεγάλο θέμα συζήτησης από τις πρώτες ημέρες που αποκτήθηκε ο Βάργκα. "Χωράνε" στην ίδια ενδεκάδα με τον Γιόβιτς; Ταιριάζουν τα αγωνιστικά τους χαρακτηριστικά; Πρέπει ή μάλλον χρειάζεται να παίζουν και οι δύο ταυτόχρονα;
➪ Ως προς το πρώτο ερώτημα, ναι, μια χαρά χωράνε.
➪ Ως προς το δεύτερο, ναι, μια χαρά ταιριάζουν. Αυτό το μοντέλο είχε από το περασμένο καλοκαίρι ο Νίκολιτς στο μυαλό του (το είχε επικοινωνήσει κιόλας).
➪ Ως προς το τρίτο ερώτημα η απάντηση δεν είναι μονοδιάστατη. ΔΕΝ άλλαξε διάταξη η ΑΕΚ όταν αποκτήθηκε ο Βάργκα, με τον ίδιο τρόπο αγωνιζόταν και πριν. Αυτό που άλλαξε είναι τα τεχνικά χαρακτηριστικά του παρτενέρ του Γιόβιτς.
Ούτως ή άλλως ο Λούκα δεν αγωνιζόταν ως κλασικό και τυπικό φορ περιοχής, πέραν ενός μικρού διαστήματος που η ομάδα είχε ξεμείνει από φορ λόγω των τραυματισμών του Ζίνι και του Πιερό και παράλληλα είχε "φορτωθεί" (αναγκαστικά) πολλά παιχνίδια σε μικρό χρονικό διάστημα ο Γιόβιτς, οπότε ο Μάρκο τον έβαλε στην κορυφή της επίθεσης (και) για να μην καταναλώνει extra ενέργεια γυρίζοντας πίσω για να βοηθήσει στο "χτίσιμο" των επιθέσεων (όπως αρέσκεται να κάνει).
Η ΑΕΚ αγωνίζεται τυπικά με δύο σέντερ φορ, αλλά ουσιαστικά με έναν γιατί ο Γιόβιτς λειτουργεί περισσότερο ως "δεκάρι" ή περιφερειακός επιθετικός. Για αυτόν ακριβώς τον ρόλο τον πήρε ο Νίκολιτς στην ΑΕΚ.
Γιατί (συνεχίζει να) παίζει χωρίς ακραίους επιθετικούς;
Το ερώτημα γιατί η ΑΕΚ αγωνίζεται χωρίς ακραίους (μεσο)επιθετικούς έχει τεθεί αρκετές φορές κατά την διάρκεια της σεζόν και επανέρχεται μετά από κάθε ανεπιτυχές αποτέλεσμα. Γιατί "τρώνε πάγκο" κι αγωνίζονται ελάχιστα δύο από τους πλέον ποιοτικούς ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ, ο Ελίασον και ο Κουτέσα;
Η απάντηση είναι απλή: διότι δεν είναι... Κοϊτά! Το περασμένο καλοκαίρι είδαμε στα φιλικά προετοιμασίας τόσο τον Ελίασον όσο και τον Κουτέσα να δοκιμάζονται είτε στο "δέκα", είτε ως περιφερειακοί επιθετικοί. Όχι στην γραμμή δηλαδή, αλλά πιο εσωτερικά. Δεν πήγαν καλά. Ήταν προφανές ότι δεν ένιωθαν άνετα εκτός της φυσικής τους θέσης.
Ο μόνος που ανταποκρίθηκε ήταν ο Κοϊτά είτε στα άκρα (και αριστερά που είναι η φυσική του θέση και δεξιά που πέρυσι ήταν "εξαφανισμένος" όποτε αγωνιζόταν εκεί), είτε στον άξονα (πίσω από τον σέντερ φορ, δίπλα στον σέντερ φορ ή ακόμη και σέντερ φορ). Ανταποκρίθηκε τακτικά και δικαιώθηκε.
Ο τρόπος του Μάρκο Νίκολιτς θέλει -καλώς ή κακώς- τους δύο μεσοεπιθετικούς πιο εσωτερικά (πίσω και λίγο πιο ανοιχτά από τους δύο φορ). Δεν χρειάζεται τυπικούς εξτρέμ. Ως ακραίους τους βλέπουμε μονάχα όταν η ΑΕΚ βρίσκεται σε φάση άμυνας (και οι δύο υστερούν ανασταλτικά, δεν θα δείτε τον Νίκλας ή τον Ντέρεκ να μπαίνουν σε 18 μονομαχίες όπως έκανε ο "Άμπου" στην Μαδρίτη).
Τι γίνεται με τον Ελίασον;
Παράλληλα έχω και μία απορία για την αγωνιστική κατάσταση που βρίσκεται ο Νίκλας Ελίασον. Το ότι δεν τον χρησιμοποίησε στην Ισπανία ούτε ως ύστατη αλλαγή (προτιμήθηκε ο Κουτέσα στην θέση του Κοϊτά στο 87ο λεπτό) κάτι (μου) δείχνει. Υπενθυμίζουμε ότι η τελευταία φορά που χρησιμοποιήθηκε ήταν στον τελευταίο αγώνα της κανονικής διάρκειας του πρωταθλήματος κόντρα στην Κηφισιά όπου πέρασε ως αλλαγή στο 62ο λεπτό.
Η τελευταία φορά που ξεκίνησε στο αρχικό σχήμα ήταν στο παιχνίδι της 24ης αγωνιστικής κόντρα στην ΑΕΛ. Δεν γνωρίζω, δεν μπορώ να γνωρίζω, τι συμβαίνει με τον Νίκλας, αλλά από εκεί που αναδείχθηκε Player of the Club της ΑΕΚ (σεζόν 2023-2024) και πλέον γυαλίζει τον πάγκο με δύο προπονητές (με Αλμέιδα πέρυσι και Νίκολιτς φέτος) είναι πολύ μεγάλη η απόσταση.
Γιατί (συνεχίζει να) παίζει χωρίς κλασικό "εξάρι";
Επίσης κλασική ερώτηση μετά από κάθε ανεπιτυχές αποτέλεσμα. Που πας σε ντέρμπι ή Ευρωπαϊκό παιχνίδι χωρίς κλασικό "κόφτη"; Την λογική του Νίκολιτς την έχουμε αναλύσει (επαρκώς νομίζω) πολλές φορές. Αυτό είναι το στυλ του, είτε το δέχεσαι είτε όχι.
Απλά θα θυμίσουμε ότι η ΑΕΚ προπορεύεται στο πρωτάθλημα (και μάλιστα στο συν πέντε από τους διώκτες της) και αγωνίζεται στην Ευρώπη μήνα Απρίλιο μετά από σχεδόν μισό αιώνα χωρίς κλασικό "κόφτη". Η ΑΕΚ "μετρά" μέχρι στιγμής έξι ήττες (τρεις στην Ευρώπη, δύο στο πρωτάθλημα και μία στο κύπελλο) σε 47 παιχνίδια χωρίς να αγωνίζεται με τυπικό "εξάρι".
Αυτή την στιγμή η ΑΕΚ διαθέτει για τις θέσεις "έξι" - "οκτώ" τους Πινέδα, Μαρίν, Μάνταλο, Σαχαμπό (ο οποίος αποκτήθηκε για το μέλλον κι όχι για να προσφέρει άμεσα), Γκρούγιτς (ούτε που θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που πήρε χρόνο συμμετοχής, πιθανότατα στις Σέρρες που μπήκε στα τελευταία λεπτά και σκόραρε κιόλας), Γιόνσον (που δεν υπολογίζεται).
Υπό προϋποθέσεις θα μπορούσαν να υπολογίζονται σε εκείνες τις θέσεις ο Περέιρα (αν και ο Μάρκο τον χρησιμοποιεί εκεί κατά κανόνα με τριάδα στα χαφ) και ο Ζοάο Μάριο, ενώ υπενθυμίζουμε ότι ξεκίνησε την χρονιά ως εσωτερικός μέσος - εσωτερικός χαφ (σε τριάδα) και ο Λιούμπισιτς, ο οποίος τελικά καθιερώθηκε σε πιο προωθημένο ρόλο.
"Διάβασε" λάθος το παιχνίδι ο Νίκολιτς;
Θεωρώ ότι η προσέγγισή του θα ήταν η ίδια με ότι είδαμε λίγες ημέρες πριν κόντρα στον Ολυμπιακό. Η ΑΕΚ μπήκε δυνατά κυνηγώντας ένα γρήγορο γκολ και θα μαζευόταν πίσω για να μην επιτρέψει στην Ράγιο να κάνει το παιχνίδι της (με τον τρόπο που το κάνει). Γιατί δεν πέτυχε η "συνταγή" και είδαμε διαφορετικό έργο;
Διότι κόντρα στον Ολυμπιακό η ομάδα προηγήθηκε πολύ νωρίς στην πρώτη (και ουσιαστικά την μόνη) καλή στιγμή που δημιούργησε, ενώ απέναντι στην Ισπανική ομάδα βρέθηκε πίσω στο σκορ πολύ νωρίς στην πρώτη καλή στιγμή που δημιούργησε ο αντίπαλός της. Εντελώς διαφορετικό ξεκίνημα που καθόρισε την εντελώς διαφορετική συνέχεια.
Ο Νίκολιτς σιχαίνεται την ήττα. Προτιμά να "παίξει" το παιχνίδι κυνηγώντας γκολ όταν η ομάδα του είναι πίσω στο σκορ, αντί να κρατήσει το εις βάρος του 1-0 εν όψει της ρεβάνς (αντί για το 3-0 που προέκυψε τελικά). Σωστό; Λάθος; Μεγάλο θέμα προς συζήτηση. Ο Μάρκο είναι ρεαλιστής και πραγματιστής, αλλά (αποκλειστική) στόχευση παραμένει η νίκη, ακόμη κι όταν αγωνίζεται εκτός έδρας κόντρα σε Ισπανική ομάδα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου